21 DE JACHT MET DE CAMERA 



Plaat 12 en 13. 



De Koekoek (Cuculus canorus canorus) (L). 



Een vogel, zonder welken haast geen voorjaar denkbaar is, is de Koekoek. 

 Einde April hoort men hem gewoonlijk voor 't eerst roepen. 



De bijgeloovige boer neemt, zoodra hij den Koekoeksroep hoort, terstond 

 zijne beurs ter hand, om als er tenminste geld in is, dit eens flink om te 

 roeren, opdat hij steeds het geheele jaar door eene goed gevulde beurs moge 

 houden. Hoe harder hij roert, des te meer geld zal er in komen. Zou het 

 waar zijn? 



Dat de Koekoek nooit „In April " roept doch steeds „Koekoek", is zeer 

 zeker waar. Als ik alle sprookjes, waarin van den Koekoek sprake is, wilde 

 aanhalen, zou ik daarmede dit boekje wel kunnen vullen. Een der meest 

 bekende is ook dat de Koekoek in den winter in een Sperwer zou veranderen 

 en dientengevolge van een zeer nuttigen in een zeer schadelijken vogel zou 

 worden omgezet. 



Alle deze zotte verhalen hebben haar ontstaan te danken aan het feit, dat 

 de natuurlijke historie van een Koekoek aan de meeste menschen totaal on- 

 bekend is. 



De Koekoek is nog al schuw uitgevallen en laat ongaarne naar zich kijken. 

 Hem van zeer nabij te kunnen beschouwen is alleen den gelukkige beschoren. 

 Zijne van andere vogels geheel afwijkende levenswijze heeft al die sprookjes 

 in de wereld gebracht. Ze deren hem echter volstrekt niet. 



Zijne gestalte, ter grootte eener duif, zijn kop, de fonkelende oogen, de gele 

 gebogen snavel, de sterke lichtgele tot aan den voetwortel bevederde pooten, 

 ja zelfs de vederteekening, van boven grijsachtig blauw in verschillende scha- 

 keeringen, van onderen wit met bruinachtige golfiijnen, dit alles doet aan een 

 roofvogel denken en vooral aan den Sperwer. 



Een eenigszms m kleur en teekening van andere Koekoeken afwijkend exem- 

 plaar gelijkt soms meer op een Torenvalk. Zoo meende men vroeger, dat er 

 twee soorten Koekoeken bestonden, een gewone en een roodbruine, totdat men 

 tot de overtuiging kwam, dat de roodbruine een jong wijfje was, dat voor het 

 eerst door de rui was gekomen. Flet mooie roestkleurige bovenlijf, het witach- 

 tige van vele zwarte dwarsbandjes voorziene onderlijf, de bek en de pooten 

 zouden werkelijk doen vermoeden, dat er twee soorten Koekoeken bestonden. 

 Wanneer wij echter een gedoode of gevangen Koekoek van zeer nabij bezien, 

 blijkt het zeer duidelijk, dat de Koekoek noch met den Sperwer noch met 

 den Torenvalk eenige gelijkenis vertoont. 



Geen klimvogel zijnde, heeft de Koekoek toch de klimpooten van den 

 Specht, want ook bij hem zijn twee teenen naar voren en twee naar achteren 

 gericht. Daarbij komt nog de lange, sterk afgeronde staart, welks zwarte vede- 

 ren, witte dwarsvlekken en witte punten hebben. Op een roofvogel gelijkt hij 

 dus geenszins, hij de lentebode, de wekker van alle andere gevederde woud- 



