DE JACHT MET DE CAMERA 18 



der wilde eenden uit, maar ook boomknoppen, zachte bladeren, vliegen, insec- 

 ten, larven, v/ormen, slakken tot zelfs kikvorschen en kleine visschen worden 

 niet door haar versmaad. Met haar sneb roomen ze de oppervlakte van het 

 water af en nemen alleen het haar smakende aas op, terwijl ze het overige 

 weer zijdelings uit den bek laten loopen. Ook gaan ze dikwijls in het water 

 op haar kop staan, om op grootere diepte te kunnen zoeken en leggen soms 

 al duikende vrij groote afstanden onder water af. Ze duiken echter niet om 

 naar aas te zoeken, maar alleen uit louter speelzucht, en ook wel, om zich 

 aan een vermeend of werkelijk gevaar te onttrekken. Dit alles is immers ook 

 bij tamme eenden waar te nemen en dat is wel een bewijs er voor, dat onze 

 tamme eenden afstammelingen der wilde zijn. Op plaatsen waar wilde eenden 

 voldoende beschermd kunnen worden en tevens regelmatig gevoerd, verliezen 

 ze eenigszins haar wilde natuur en indien ze onder zulke omstandigheden wor- 

 den geboren, zien ze den mensch niet meer voor haar grootsten vijand aan,, 

 maar zijn spoedig met hem vertrouwd. Het spreekt wel van zelf, dat men ze 

 in dit geval in den winter van ijsvrij water moet kunnen voorzien, omdat ze 

 anders toch nog zouden wegtrekken en wellicht niet meer terugkeeren. 



In sommige gunstig gelegen eendenkooien worden telken jare duizenden 

 wilde eenden gevangen. Die vangst regelt zich geheel naar de weersgesteldheid. 

 Bij strenge koude worden er in den regel meer eenden gevangen, dan bij zacht 

 open weer en in strenge winters komen ook de wilde eenden uit noordelijker 

 en oostelijker gelegen streken, de zoogenaamde Oosteenden tot ons, waarvan 

 zeker wel de grootste helft in onze eendenkooien sneuvelt. Voor velen is het 

 v/el interessant eene eendenkooi te gaan bezichtigen, voornamelijk dan, als de 

 kooiker in de herfst- en wintermaanden zijn bedrijf uitoefent. 



Een jager vindt slechts genot in de eendenjacht. Voor hem bestaat er geen 

 aangenamer muziek dan de luid fluitende vleugelslag van over hem heen trek- 

 kende wilde eendvogels. 



Plaat 10 en 11. 



De Zanglijster (Turdus musicus musicus). (L). 



Geen vogel in ons vaderland is, evenals zijn soortgenoot de Zwarte 

 Lijster of Merel, (Turdus meruia meruia) (L), zoo algemeen bekend en ook 

 bemind als de Zanglijster, die ook wel, vooral in de omstreken van Haarlem, 

 Grauwe Lijster en Grauwtje genoemd wordt. Dikwijls reeds in Februari ont- 

 haalt zij ons op haren afwisselenden en schoonen zang en verkondigt zij ons 

 c!e naderende lente. Het is alsof zij ons op mooie zonnige Februari-dagen 

 toeroept: „Kom toch. Kom toch naar buiten en geniet met mij van de her- 

 leving der natuur." 



In ons land is zij ook een overal en zeer talrijk voorkomende vogel, die 

 vooral de duinstreek heeft uitgekozen voor het broedingswerk, zoodat zij zich 

 daar meer en meer uitbreidt. 



