DE JACHT MET DE CAMERA 14 



Zijn dagelijksch voedsel bestaat uit wormen, insecten en de maskers van 

 deze, maar ook diverse soorten van bessen worden met door hem versmaad. 



In den broedtijd komt hij vooral veel in onze duinen voor, waar hij vrij 

 talrijk broedt. Hij vliegt langzaam met ingetrokken hals en uitgestrekte pooten 

 en kan zeer goed zwemmen. 



Het is een wantrouwende schuwe vogel, die het geringste gevaar direct 

 bemerkt en een niet gevaarlijk mensch zeer goed van een jager v/eet te onder- 

 scheiden. Gezellig is hij alleen voor zijn eigen soort, doch met andere vogels 

 zoekt hij geen omgang. Van alle moerasvogels is zijn stemgeluid het luidst en 

 ook het aangenaamst. Het fluiten van den Wulp is meestal zoo krachtig, dat 

 het op grooten afstand hoorbaar is. Den jager biedt hij wegens zijne groote 

 schuwheid een moeilijk schot en gebeurt het maar zelden dat hij onder schot 

 opvliegt, doch meestal reeds op een afstand van meer dan honderd pas, om 

 vooreerst niet naar de plaats terug te keeren, vanwaar hij is opgevlogen. Een 

 jager, die het verstaat het stemgeluid van den Wulp goed na te bootsen, kan 

 hem echter wel eens tot zich trekken, als hij weet, waar de Wulpen gewoon 

 zijn te gaan drinken. Daar in de buurt stelt hij zich dan verdekt op en wacht 

 geduldig de komst der Wulpen af. Zeer merkwaardig mag het genoemd wor- 

 den, dat een geweerschot een troep Wulpen niet doet schrikken, als ze maar 

 geen menschelijke gedaante gewaar worden. Dientengevolge is het dan ook 

 mogelijk van uit eene goede dekking twee- of driemaal op Wulpen te kunnen 

 schieten, daar ze een geweerschot voor een donderslag schijnen te houden. 

 Men doet dus goed na het schot nog niet direct voor den dag te komen, 

 maar te wachten tot de Wulpen ver weggevlogen zijn, omdat ze soms nog 

 wel eens willen terug keeren en dan naast hunne doode makkers plaats nemen. 

 Sommige beweren dat de Wulpen in den herfst een smakelijk gebraad op- 

 leveren en over den smaak valt nu eenmaal niet te twisten. In onze duinen 

 dragen de Wulpen veel bij tot de stoffeering van het landschap. Wij kunnen 

 ons in het voorjaar haast geen duinen voorstellen zonder hun vroolijk gefluit. 

 Voor een Jachtopziener is hun aanhoudend geroep een zeker teeken, dat er 

 iets niet in den haak is en zal deze zich daardoor genoodzaakt gevoelen zijnen 

 weg te vervolgen naar die richting, vanwaar het geroep zijn oor bereikte. De 

 groote schuwheid van den Wulp in aanmerking nemende, mag het ons geenszins 

 verwonderen, dat het moeilijk is dezen op of bij zijn nest te fotografeeren, 

 want indien de naaste omgeving van zijn nest hem ook maar eenigzins ver- 

 dacht voorkomt, zal hij dit nog eerder geheel in den steek laten, dan zich 

 aan een vermeend gevaar bloot stellen. Om de opname van den broeden- 

 den Wulp te kunnen doen, was het noodig, dat de Camera op 50 a 75 cm. 

 van het nest met de eieren werd geplaatst en men geduldig de komst van 

 den Wulp naar zijn nest afwachte. Beide Wulpen, zoowel het mannetje als 

 het wijfje, vlogen aanhoudend hoog over het nest heen om straks weer op 

 een hoogen duintop plaats te nemen, om te zien wat er in hunne omgeving 

 wel geschiedde. 



Het wijfje dacht er echter niet aan naar het nest terug te keeren, zoolang 

 de fotograaf, ais was het dan ook op vrij grooten afstand nog zichtbaar was. 



