Plaat 1 en 2. 



De Kievit (Vaneilus Vanellus) (L.) 



Het was nog stil en eenzaam in den polder. Wel gierde de wind ook hier 

 over de lage met riet gedekte huizen en verkondigde aan de dorpsbewoners, 

 dat het met de heerschappij van den winter ten einde liep, maar nog slechts 

 langzaam en onhoorbaar verdween het ijs uit greppels en slooten en er tus- 

 schen in was alles nog gehuld in een somber winterachtig kleed. Niet lang 

 echter duurde het meer of er kwam verandering in dezen desolaten toestand. 

 Overal kwamen weldra groene sprieten en scheuten te voorschijn en nam de 

 naderende lente bezit van bouw- en weilanden. 



Vele soorten watervogels kwamen er een kijkje nemen, om echter na een 

 kort oponthoud hare reis weer verder te vervolgen. 



Steeds hooger werden sprieten en scheuten, steeds bonter werd het land en 

 terwijl de natuur langzamerhand herleefde, het ook onze bestendige polderbe- 

 woner, de Kievit niet lang meer op zich wachten, verkondigde hij ons zijn 

 aankomst met een lang gerekt „Kievitt Kievitt" en hielpen hem zijne won- 

 derbare buitelingen in de lucht, die hem alleen eigen zijn, zijne vreugde uit- 

 drukken over den terugkeer in het vaderland. 



Welkom hier, roepen wij hem toe. Moge de arglistige Maart hem die 

 vreugde niet vergallen. Niet zelden toch gebeurt het dat de Kievit in zijne 

 voorjaarsoverpeinzingen teleurgesteld wordt en hem bij ons in plaats van zoele 

 lentelucht een alles verstijvenden winteradem te gemoet waait, want ook m 

 Lentemaand, bij het afscheid nemen van den winter, kan deze ons zijne heer- 

 schappij soms nog geducht laten gevoelen. Toch schikt de Kievit zich in het 

 onvermijdelijke, al klinkt zijn vroolijk geroep dan wel wat klagend en weemoe- 

 dig. Hij denkt er dan ook niet aan ons weer te verlaten, om een milder kli- 

 maat te gaan opzoeken, wat andere vogels soms wel doen, maar blijft bij ons, 

 vliegt en duikelt heen en weer door de lucht en trotseert moedig de winter- 

 koude, in de stellige verwachting, dat het weer spoedig zal omslaan, en de 

 wintervorst niet zoo lang meer za! aanhouden om hem noodlottig te kunnen 

 worden. 



De zon staat in dezen tijd van het jaar reeds te hoog aan den hemel, om 

 nog een langdurige wintervorst te verwachten en wanneer straks de eerste 

 gele bloesems op onze weilanden te voorschijn treden en in de slooten de 

 prachtige gele dotterbloemen zichtbaar worden, zoodat alles als het ware met 

 een geel tapijt wordt overdekt, dan is ook de Kievit in zijn element, dan tui- 

 melt hij in wonderbare zwenkingen door het luchtruim en ontspint zich uit 

 zijn eentonig fluitend geroep door verscheidenheid van modulatie als het ware 

 een liefdeslied en waar hij dit gewoon is ten gehoore te brengen, waar hij 

 telkens en telkens weer naar boven en naar beneden in de lucht omduikelt, 

 nu eens laag bij den grond, dan weer hoog in de lucht, daar zal ook stellig 

 zijn nest te vinden zijn. 



