76 



,, inaar ook wegens do. InschlieKl en de volinaiiklhcMd din- 

 „specimiiia, de hoeveelheid der {geraamten, en hovenai, 

 ,, wegens de nooit genoeg te prijzen reeksen van individiis 

 ., derzelfde soort van verschillende sexe, leefïijd en land- 

 „ streek , waardoor men zijn oordeel gemakkelijker kan ves- 

 „tigen, en dadelijk, vooral voor zoogdieren, kan aanwijzen 

 „ Avat cene goede soort is, wat niet." 



Dergelijke lol" uit zoodanigen mond zegt meer dan de 

 uitvoerigste rede. liet Rijks Museum is eene insiolling, 

 waarop wij allen fier mogen wezen. Wij hebben haar als 

 nationalen eigendom te bewaken en te bewaren. Jn een 

 ©ogenblik als het tegenwoordige, en in eenen kring als 

 degene, waarin ik de eer heb het woord te voeren, mag 

 ik op uwer aller zamenstemming rekenen, zoo ik wensche 

 dat ook 's Lands Regering met gelijken geest doordrongen 

 zij, en zorge dat daaraan nooit een verstandig bestuur, 

 een verlichte geest, eene voortgaande ontwikkeling mogen 

 ontbreken. 



Maar met regt mag men vragen: was en is het slechts 

 eene verzameling, gelijk zoo menige andere, waarin de 

 voorwerpen, angstig achter slot op slot bewaard , voor den 

 waarheidlievenden onderzoeker ontoegankelijk blijven? Heelt 

 het eenige vruchten afgeworpen.^ Deed het de wetenschap 

 vooi'uitgaan? 



Het leven van Temminck zal op deze vragen het ant- 

 woord geven. Hij wenschte, en zijne beambten stemden 

 daarin met hem overeen, dat het ÏNIuseum scliier den 

 ganschen dag voor allen open zoude zijn , en dat vooral 

 het gebruik der voorwerpen nimmer hun zoude worden 

 ontzegd, wien het om studie en niet om eene bloot aan- 

 gapende nieuwsgierigheid te doen is. Ik kan daarvan bij 

 eigen ondervinding spreken, en vrees geenszins, dat het- 

 geen ik hier openlijk verkondig, door eeiiig geleerde in 

 ISederland of daar buiten zal worden weersproken. Toen 

 ik, door nood gedrongen, er eenmaal gastvrijheid inriep om 

 den in de nabijheid van Leiden gestranden en uu in Haar- 



