18 PIPERACEAE. 



den oogst anderzijds. De peper draagt twee maal per jaar, eens 

 een kleinen oogst en eens een grooten. De berichten omtrent 

 de oogsttijden zijn vaag en uiteenloopend ; de bloei staat onder 

 den invloed van de regens en valt daarom verschillend in diverse 

 streken, terwijl onregelmatigheden 411 het klimaat op een en de- 

 zelfde plaats aanleiding zijn, dat vaste oogsttijden niet met zekerheid 

 zijn aan te geven. De kleine oogst geeft, tenminste op Sumatra, 

 kleine, lichte peper, die voor de bereiding van witte peper minder 

 geschikt is. Daar de peper ongelijkmatig rijpt, levert ook de 

 groote oogst een belangrijk percentage jonge bessen, ongeschikt 

 voor het maken van goede witte peper, terwijl van bessen, waarin 

 het zaad nog niet verhard is, ook geen zwarte peper kan worden 

 gemaakt, omdat die bessen na drogen tot stof uiteenvallen. 

 De trossen worden in hun geheel geplukt, als een zeker aantal 

 bessen van kleur verandert. Hier plukt men als enkele bessen 

 geel zijn geworden, elders wacht men tot er 10 a 12 van eiken 

 tros rijp zijn, doch loopt dan gevaar een deel van den oogst te 

 verliezen, daar de bessen ongeveer 15 dagen na het veranderen 

 van kleur afvallen. De steeltjes zijn op de aanhechtingsplaats 

 broos en knappen gemakkelijk af. Wordt alleen zwarte peper 

 gemaakt, dan worden meestal de trossen een week tot 10 dagen — 

 op Banka 1 of 2 dagen — op hoopen geworpen om te broeien, 

 waardoor de groene kleur overgaat in een zwarte ; daarna worden 

 zij in de zon op matten gedroogd en tijdens het drogen, of daarna, 

 met de voeten bewerkt om de bessen los te maken van de stelen. 

 In sommige streken — bijv. van de Lampongs — komt het voor, 

 dat men zonder voorafgaande broeiing de trossen op den grond 

 uitspreidt om ze te drogen, terwijl zij elders in plaats van 

 gebroeid, in kokend water gedompeld worden. Kunstmatig drogen 

 is, naar het schijnt, geen algemeen gebruikelijke bereidingswijze 

 van zwarte peper. Hoewel elders in geval van nood de peper 

 ook wel kunstmatig wordt gedroogd, is dat alleen bij de Riouw- 

 chineezen 'regel. Deze gebruiken een op een oven aangebracht 

 rooster, 2 M. lang en breed, bestaande uit niboenglatten welke 

 zóó dicht op elkaar zijn geplaatst, dat de pepertrossen er niet 

 doorheen kunnen vallen. De versch geplukte pepertrossen worden 

 daarop uitgespreid in een 15 a 30 cM. dikke laag. De van steenen 

 of klei opgetrokken oven is ca 2 M. hoog met slechts één opening, 

 het stookgat. De opstijgende warme lucht en rook moeten zich 

 dus een weg banen door de peperlaag. Aanvankelijk is een lage 

 temperatuur en veel rook vereischt, zoodat de brandstof in den oven 

 met een laag vochtige aarde wordt bedekt. Alvorens het vuur 

 aan te steken wordt de peper met water besprenkeld en afgedekt 

 met vochtige goeniezakken. Door de warmte en den rook worden 

 de bessen binnen een etmaal zwart. Men neemt dan de goenie- 

 zakken weg, droogt de peper in 12 uur geheel af, dooft het vuur 

 en laat de peper een nacht afkoelen. Na verwijderen van de 

 stelen is het product dan gereed voor den afvoer, 

 witte peper. Voor de bereiding van witte peper gaat men overal in hoofd- 

 zaak als volgt te werk. De rijpste trossen met de grootste bessen 

 worden dadelijk na het plukken, in zakken genaaid of in manden, 

 gedompeld in water, liefst stroomend water, op Riouw echter in 



