P1PER. 



19 



53/1862. gegraven vijvers. In Sepoetih en Toelangbawang (Lampongs) 

 begint men met de peper 10 a 12 dagen in den grond te be- 

 graven, in de Westerafdeeling van Borneo laat men de trossen 

 eerst een paar dagen drogen. Het fermenteeren in water duurt 

 een dag of 8, waarna de schil is gebarsten of in ieder geval 

 zóó week geworden, dat zij zich door uittreden of wrijven ge- 

 makkelijk laat losmaken. Na schoonwasschen worden de zaden 

 gedroogd in de zon, op Riouw soms op gecementeerde vloeren, 

 in welk geval de peper in 2 dagen droog is. Op Banka doet men de 

 schoongewasschen peper, als het weer zich niet leent om te drogen, 

 weer in het water, om te voorkomen dat zij zwart wordt. Men 

 beoordeelt daar of de droging voldoende is, door een paar korrels 

 stuk te bijten. Splijten zij in tweeën, dan zijn zij nog niet voldoende 

 droog en bestaat gevaar voor schimmelen ; droge korrels van witte 

 peper vallen bij een poging om haar door te bijten in stukjes uiteen. 



Het gewichtsverlies door het verwijderen van het vruchtvleesch 

 bij het bereiden van witte peper bedraagt 'ƒ3 van ne t oorspron- 

 kelijk gewicht der bessen. 



Ridley (Spices, bl. 298) geeft meerdere bijzonderheden omtrent 

 het verfraaien van het uiterlijk van de peper. Hij zegt o. m., dat 

 in de consumptielanden langs mechanischen weg van zwarte peper 

 het vruchtvleesch wordt afgeslepen en aldus witte peper wordt 

 gemaakt. Ook te Penang wordt witte peper gemaakt van droge 

 zwarte Atjeh-peper ; de zwarte peper wordt daar een paar weken 

 in kalkmelk geweekt, waardoor het vruchtvleesch zacht wordt en 

 met de handen kan worden afgewreven of door treden kan worden 

 verwijderd. Is dit geschied, dan worden de zaden in kalkwater 

 gedoopt om een dun laagje kalk op te nemen (zie de lijst der in 

 het Museum aanwezige monsters). 



In Atjeh wordt, in verband met de usances van de Penang- 

 markt, de prijs van de zwarte peper bij den inkoop bepaald 

 door het soortelijk gewicht. Men neemt een handvol peper, werpt 

 die in water en ziet naar de verhouding tusschen het aantal zinkers en 

 drijvers. Elders schijnen de verschillen niet zoo groot te zijn, dat 

 men genoodzaakt is daarmede bij den uitvoer rekening te houden. 



De uitvoer van witte peper heeft bedragen volgens de offi- 

 cieele uitvoerstatistiek (in tons) : 



Java voerde in 1914 volgens de statistiek van het Encyclo- 

 paedisch Bureau 1958 tons witte peper in, waaronder 1.260 tons 

 van Banka, 384 tons van de Lampongsche Districten, 239 tons 

 van Benkoelen, 45 tons van de Zuider- en Oosterafdeeling van 

 Borneo en 21 tons van Riouw. 



