22 



PIPERACEAE - CI1L0RANTHACEAE. 



voor welke haven een hoeveelheid van 76,125 Kg. en van 

 91.046 Kg. voor 1914 wordt opgegeven. Waarschijnlijk zitten 

 de uitvoeren van andere havens verscholen in de cijfers voor 

 cubeben of staartpeper (zie de toelichting bij de tabel onder 

 Piper Cubeba, L.f.). Immers, lange pieper is op de singapoersche 

 markt een artikel van voldoende belang, dat het Singapore 

 Market Report het opneemt in zijn niet zeer lange lijst van 

 noteeringen en volgens Ridley's Spices wordt lange peper daar 

 voornamelijk aangevoerd van Java en Bali, terwijl de exporten 

 van Penang vermoedelijk worden geleverd door Snmatra. Uit de 

 StraitsSettlements werden uitgevoerd in 191 1 : 4991 picols, in 1912: 

 5.056 p. en in 1913: 3.607 picols. De prijs bedroeg te Singapore in 

 1913 $ 32 a 35 pp.; in de laatste 12 maanden isergeen noteeringvoor 

 gegeven. De uitvoer is voornamelijk gericht naar Eng.-Indië; in het 

 westen wordt lange peper weinig meer als geneesmiddel gebruikt. 

 In het Museum: Vruchten en zaden. 



53 1862. Piper sarmentosum, Roxb. (Chavica sarmentosa, 



Miq., Piper d i f f u s u m, Bl., P. k a r o k, Bl., P. Z o 1- 

 1 i n ger i an u m, C. DC). 



Volksnamen. Mal. Mol: Kado-kado, Sirih tanah — Soend : 

 Karoek, Karok — Alf. Amb: Amclaun oene. 

 De door Rumphius (V bl. 344) onder den naam van S i r i u m 

 terrestre beschreven Piperacea is volgens mondelinge mede- 

 deeling van Dr. J. J. Smith mogelijk P. sarmentosum, Roxb. 

 Rumphius beschrijft haar als een laag blijvende, kruipende sirih, 

 opschietend met een groot aantal stengels, die niet langer zijn dan 

 een el. Zij groeit in de negorijen langs stille wegen en op het 

 veld in de ruigte op vochtige, schaduwrijke plaatsen, doch daar 

 men hetgeen aan den weg groeit niet gaarne gebruikt tot medicijn, 

 omdat die planten verontreinigd worden door honden en andere 

 dieren, plant men haar wel in een hoekje van den hof, wat zeer 

 gemakkelijk gaat met stekken. 

 ,'orteis. De wortels, met banglé en de schors van den Ampacus angusti- 

 folia (Evodia, spec.) tezamen in water gewreven en gegoten over 

 de geraspte curcuma, waarmede men wit linnen geel wil verven, 

 geeft vastheid aan de kleur en aan het doek een voor een am- 

 bonschen neus aangenamen geur van sirih, gemengd met këntjoer. 

 Bij de knoopen drijft de stengel lange, witte worteltjes in de 

 aarde, die zeer scherp en doordringend van smaak zijn. Die 

 worteltjes, met pinang gekauwd en het sap ingeslikt, zijn heilzaam 

 tegen verwaarloosden hoest en aamborstigheid. Tegen tandpijn 

 kauwt men deze beide met kleine gember, doch de een vindt 

 daar baat bij, de ander niet. Op Ternate worden die worteltjes 

 gekauwd met een stukje muskaatnoot en gember tegen pleuris, 

 laderen. Daarbij neemt men ook de warm gemaakte, met klapperolie be- 

 streken bladeren en legt die op de pijnlijke plaats. Hasskarl 

 (Het Nut No. 478) zegt, dat de bladeren van de Karoek, fijnge- 

 wreven en met water vermengd, op de keel worden gesmeerd 

 tegen hoest, wat ook door Blume wordt vermeld (Monographie 

 l.c. bl. 223). 

 In het Museum: Bladeren. 



