32 FAGACEAE. 



lingen der heuvels. Droog is het hout geelbruin. Evenals de 

 andere eiksoorten wordt het op Malakka weinig gebruikt, doch 

 het is fraai en zeer sterk; de duurzaamheid is onbekend (Burn 

 Murdoch — II, bl. 13). 



62 1893. Quercus lusitanica, Lam. (Q. i n f e c to r ia, Oliv.). 



De galnoten van Klein-Azië, volgens Wiesner's Rohstoffe af- 

 komstig van Q. lusitanica ssp. orientalis « infectoria, A. D. C, 

 worden naar Vorderman (Jav. Geneesmiddelen I) mededeelt, 

 voor den inlandschen medicijnhandel aangevoerd via Bombay; 

 zij zijn hier bekend onder de namen Madjadn en Madja kané, 

 terwijl de kleinste, met vele puntige uiiwassen bezette exem- 

 plaren, in de javaansche doekoentaal djênitri heeten. Het werk- 

 zame bestanddeel is natuurlijk de looistof. Mevr. Kloppenburg 

 vermeldt, dat djênitri in djamoe's voor jonge vrouwen wordt gedaan. 

 In het Museum : Galnoten. 



62 1893. Quercus molucca, Rumph. 



Volksnamen. Soela: Taljaba — Banggaai : Safo eul. 



In de Molukken moet een Quercus-soort voorkomen, afgebeeld 

 door Rumphius, die nog niet is teruggevonden. Door zijn be- 

 schrijving vlecht R. (III, bl. 85) heen, wat hem ter oore is gekomen 

 van Quercus- en Castanea-soorten van elders, zoodat het daaraan 

 gewijde hoofdstuk een waar mixtum compositum is. Het zakelijke 

 van zijn verhaal omtrent den geheimzinnigen molukschen eik komt 

 neer op het volgende, dat niet veel meer zegt dan de literatuurbe- 

 richten over de andere indische vertegenwoordigers van dit geslacht. 



Op Soela, Banggaai en misschien ook op Boeroe, vindt men 

 een eiksoort met een hoogen, rechten, tamelijk dikken stam; 

 het hout i5 lang van draad en van kleur als het europeesche, 

 doch het besterft niet zoo bruin en laat zich ook niet zoo glad 

 afwerken. Van de eigenschappen is weinig bekend: R. zegt 

 dat de inlanders het weinig of niet gebruiken, misschien omdat 

 de boom moeilijk is te vellen. Alleen de lieden van Banggaai 

 benutten het voor stijlen en balken van huizen. De hollanders 

 kregen kennis van zijn bestaan in 1608 en hebben er toen een 

 geveld, die na 7 jaar in het water te hebben gelegen, goed en 

 gaaf werd bevonden, waaruit Rumphius besluit, dat het hout 

 geschikt moet zijn voor den bouw van groote schepen. 



62/1893. Quercus oidocarpa, Korth. 



Volksnamen. Mal. Palemb : Pasang pinang, P. itam (?) 

 Boom, tot 30 M. hoog en 0.65 M. dik, in Palembang nogal al- 

 gemeen aangetroffen op pl.m. 550 M. zeehoogte. Het hout is mooi 

 van kleur en wordt gezegd duurzamer te zijn dan dat van de 

 meeste andere inheemsche eiksoorten, doch het is te hard voor de 

 inlanders om het voor andere doeleinden te gebruiken dan voor 

 onbewerkte stijlen : bovendien scheurt het hevig. Ridk-y (Mal. 

 Timmerhoutsoorten, bl. 102) noemt het insgelijks een mooi hout, 

 donkerbruin van kleur, hard en zwaar: op het Mal. Schiereiland 

 heet deze soort bêrangan antan. 



In het Museum: Hout. 



