38 MORACEAE. 



Die. spruiten kan men opnieuw planten en in den regentijd 

 schieten de/e zoo gemakkelijk op als wilgen en dragen reeds 

 vrucht, als zij niet meer dan struiken zijn. 



De wortel of de bast van den indischen moerbei, in water 



gekookt mei adas-poelasari en sandelhout, geneest bloed- en 

 etterwateren bij gonorrhee. De jonge bladeren worden als moes- 

 kruid gegeten, inzonderheid door zoogende vrouwen, om de melk- 

 afscheiding te bevorderen (Rumph.). Mevr. Kloppenburg zegt, 

 dat een aftreksel van de bladeren bloedzuiverend werkt en ge- 

 regeld drinken daarvan aanbeveling verdient voor personen die 

 aan zweren en uitslag lijden. De bladeren, boven het vuur ver- 

 flenst, met een weinig klapperolie bestreken en dan tussclien 

 de vingers gekneusd, zijn volgens deze dame het aangewezen 

 middel om groote, diepe vleeschwonden in den kortst mogelijken 

 tijd te genezen. Vooraf zou de kwetsuur zijn te reinigen met 

 een aftreksel van den wortel van Trenggoeli (Cassia spec). Hass- 

 karl (Het Nut No. 185) deelt mede, "dat de bladeren ook hier 

 worden gebruikt als voedsel voor zijdewormen: in de Lampongs 

 wordt de boom daarvoor aangeplant op de ladangs. Zie Indische 

 Gids 1885, bl. 852. 



Rumphius vermeldt ten slotte, dat de overvloedig voortge- 

 brachte vruchten sappig en aangenaam zijn van smaak. Er wordt 

 echter niet veel werk van gemaakt; de vruchten zijn klein en rijpen 

 onregelmatig, terwijl zij niet kunnen worden vervoerd. 



De europeesche moerbei (Morus nigra, L.) wordt wel eens in 

 de bovenlanden geplant. 



Morus macroura, Miq. 



Volksnamen. Mal: Andalas, Kartaoc — Soend: Kêrtaoc, 



Kêrteuj. 



Tot 35 M. hooge, 1,50 M. dikke boom van Sumatra en West- 

 Java, op laatstgenoemd eiland alleen voorkomend in de Preanger 

 Regentschappen tusschen 900 en 1600 M. en klaarblijkelijk zeld- 

 zaam. De eigenschappen van het hout worden hoog geroemd 

 en men acht het zeer de moeite waard hem om het hout aan te 

 planten. Daar tot heden op Java geen goed ontwikkelde zaden 

 bekend zijn, is het echter de vraag of aanplant in het groot mo- 

 gelijk is (K. & V. — XIII, bl. 75). 



Cordes beschrijft in het Tijdschr. der Ind. Mij. v. N. & L. dl. 

 14. bl. 134 den Andalas als een hoogen, zwaren boom, tame- 

 lijk verbreid in de Padangsche Bovenlanden en zuidelijker. Het 

 geelachtig bruine kernhout is voor bouwhout uitmuntend ge- 

 schikt; C. noemt het een der beste en duurzaamste houtsoorten 

 van Sumatra's Westkust, waarvan men balken kan krijgen van 

 60 voet lengte. Het is middelmatig van zwaarte, sterk en hard, 

 en zou volgens de bevolking van Manindjoe bestand zijn tegen 

 witte mieren. 



De E. A. Waterstaatsambtenaar te Fort de Koek schreef in Febr. 



1909: Andalas werd oorspronkelijk in bijna de geheele residentie 



Bovenlanden gevonden, doch komt nu slechts voor 



in de Afd. Tanah Datar en in de laras Bonoe lampoe (Oud Agam). 



Het is een zeer goede houtsoort, lang van vezel, hard en zwaar, 



