ÜYMNARTOCARPUS - ARTOCARPUS. 47 



seling van vocht en droogte, bezigt men liet bij voorkeur voor 

 grondpalen van woningen op vochtigen grond. 



Bij verwonden vloeit uit den bast overvloedig een roomkleu- Melksap, 

 rige, kleverige getah, die wordt benut tot het zuiveren van vuile 

 beenwonden. 



De vruchten hebben den vorm en de grootte van kippeneieren: vruchten. 

 zij zijn zuur, doch eetbaar. 



In het Museum: Hout. 

 64/1946. Artocarpus dasyphylla, Miq. 



Volksnamen. Alf. Minah: Këlëmbi, Maoembi. 



Boom van Celebes, volgens mededeeling van den B.O.W. op- 

 zichter De Leau te Menado in de afdeelingen Menado en Amoe- 

 rang vrij veel voorkomend. Hij beschrijft het hout als donkergeel, 

 niet zeer grof van draad, hard, zwaar, nogal veerkrachtig en 

 niet onderhevig aan werken, geschikt voor buiten- en binnenwerk. 

 De E. A. Waterstaatsambtenaar Burm te Menado deelde aan 

 Koorders mede (Minahassa, bl. 242), dat këlëmbi is licht (?) doch 

 zeer goed bestand tegen vocht, zoodat het bijzonder geschikt is 

 voor brugpalen en ook zeer bruikbaar voor planken. 



Het hart besterft, als van andere Artocarpussoorten, donker- 

 bruin; het spint wordt door boeboek aangetast: aldus werd op- 

 gemerkt aan het museummonster. 

 In het Museum: Hout. 



641946. Artocarpus dasyphylla, Miq. var. (?) 



Volksnamen. Mal. Amb: Tjëmpëdak oetan. 



Onder den naam van Metrosideros spuria mas beschrijft 

 Rumphius (III, bl. 26) een boom uit het ambonsche bergland, die 

 in Hasskarl's Neuer Schlüssel aangeduid wordt als Artocarpus 

 Fretessii, T. & B., wat echter een nomen nudum schijnt te zijn. 

 Op grond van Rumphius' afbeelding en beschrijving is men ge- 

 neigd hem te houden voor Artocarpus dasyphylla, doch daar 

 de eigenschappen nog al afwijken van die van laatst genoemde, 

 zooals zij van elders bekend zijn, wordt het wenschelijk geacht 

 hem voorloopig afgescheiden te houden. 



Rumphius zegt, dat het is een boom met korten, dikken, bochtigen 

 stam. Het harde kernhout is kwalijk te onderscheiden van dat van 

 Intsiaamboinensis, behoudens dat het minder zwaar en gemakkelijker 

 te bewerken is. Het versch gekapte hout is hooggeel, bruin bester- Hout. 

 vend. Meestal zijn de boomen hol, zoodat men er geen breede 

 planken uit krijgen kan; bovendien is het kernhout niet dikker 

 dan een dij. Het van den levenden boom verkregen hout wordt 

 gemakkelijk aangetast door worm, in het bijzonder als het vellen 

 plaats heeft gehad in den tijd dat de boom in jong blad stond. 

 De ambonneezen gebruiken daarom bij voorkeur de vanzelf om- 

 gevallen stammen, waarvan het waardelooze spint is vergaan, en 

 deze zijn zeer duurzaam, zelfs in den grond. Het levend gekapte 

 hout daarentegen, moet zorgvuldig voor vocht en aanraking met den 

 grond worden bewaard; 'dan echter is het insgelijks duurzaam, 

 als het wordt gebruikt op een rookerige plaats. 



De versche bast is zwak samentrekkend, gepaard met een zoeten Bast. 

 smaak; hij is dienstig om de pinang bij de sirih te vervangen. 



