16 PIPERACEAH. 



van roofbouw vertoont, treft men aan op geheel Sumatra, van 

 Atjeh t«>t de Lampongs en op Java. ook daar, waar de peper op 

 europeesche ondernemingen wordt geplant. Natuurlijk is de grens 

 niet overal even scherp: in de Zuider- en Oosterafdeeling van 

 i bijv. vertoont de pepercultuur punten van overeenkomst 

 el met de eerste als met de laatste methode, en waar de 

 inlanders peper planten naast de chineezen, nemen de eersten 

 schoorvoetend uit de werkwijze van de laatsten over. 



De intensieve methode komt op het volgende neer. Na zeer 

 _.;ldige ontginning en afdoende maatregelen om grondverlies 

 en afspoeling tegen te gaan, wordt het geheele terrein een voet 

 diep omgepatjoeld en plaatst men tijdelijke steunpalen van hoog- 

 stens 2 M. lengte, gewoonlijk in rijen op 6 X 6 voet. Volgens 

 Bosscha (Intensieve pepercultuur, Teysmannia 1900, bl. 65) is dit 

 het minimum. Bij de keuze van de plantwijdte moet men reke- 

 ning houden met verschillende omstandigheden, als de vrucht- 

 baarheid van den bodem en de ligging: Bjsscha plaatste de 

 staken na meerdere proefnem ngen op 2' . 2 M. in driehoeksverband. 

 Naast die tijdelijke staken worden plantgaten gemaakt, 50 cM. 

 breed en evenzoo diep. Alvorens te planten brandt men die gaten 

 een- of tweemaal uit en gaat over tot beplanten, nadat er twee 

 of drie regenbuien zijn gevallen. Als plantmateriaal gebruikt de 

 chineesche tuinman uitsluitend de bij zijn methode in overvloed 

 beschikbare topeinden van planten, die ongeveer 16 maanden 

 oud zijn en dus krachtig in de lengte groeien. Een goede 

 stek moet ongeveer 3 voet lang en een pink dik zijn, nog geen 

 begin van kurkvorming vertoonen en aan alle knoopen hecht- 

 wortels bezitten: alle zijtakken en bladeren, behalve de twee 

 bovenste, worden afgesneden. Deze stekken worden ten getale 

 van drie in eik plantgat bij de tijdelijke staken schuin in den grond 

 gestoken, zoodat het benedeneinde 40 a 50 cM. in den grond komt 

 en de bovenste 3 of 4 knoopen met de beide takjes met bladeren 

 boven den grond uitsteken. De pas geplante stekken worden 

 omgeven met een dicht dak van varenbladeren, dat blijft staan tot 

 het vanzelf uiteenvalt. 



Wanneer de jonge planten 8 maanden oud zijn, hebben ze een 

 hoogte van 1 a 1 ' 2 A\ . bereikt en dan acht men den tijd gekomen 

 om den tijdel ijken staak te vervangen door een blijvenden steun- 

 paal en tegelijk een bewerking toe te passen, die ten doel heeft 

 het wortelstelsel der plant te versterken. Daartoe worden van 

 de stengel- r die in den grond moeten worden gebracht, 



d.w.z. bijna tot aan den top. alle bladeren en takjes verwijderd. 

 Na dezen snoei moeten 10 dagen verloopen voor men tot begraven 

 mag overgaan. De blijvende steunpalen, die men nu plaatst, zijn 

 20 a 30 cM. dik en ca 4 .\t. lang. Men neemt daarvoor allerlei 

 houtsoorten, waar men dat krijgen kan. bij voorkeur het bijkans 

 rgankelijke ijzerhout van Eusidei geri of van Sloetia 



Sideroxylon, T. & B.; op Banka echter moet men zich tevreden 

 stellen met minder deugdelijke houtsoorten en de palen moeten 

 daar dan ook om de 2 a 3 jaar worden vernieuwd. Om den 

 definitieven steunpaal wordt nu, 20 cM. van den paal. een geul 

 gegra'. . \\. breed en tot 60 cM. diep; aan de zijde waar de 



