14 PIPERACEAE. 



uiterst fijn schraapsel van de schil van den steel van een jong 

 klapperblad. Ten slotte wordt de wond genezen met de schors 

 van Ceriops Candolleana, Arn. 



Rumphius beschrijft verder nog een tweede soort van Phar- 

 macum magnum funis (V bl. 42) met kleine bladeren, groeiende 

 op steile en klippige stranden, met een stengel ter dikte van een 

 been de boomen oploopende, zoo zij die kan bereiken, of anders 

 kruipend over de naakte klippen. In het gebruik maakt hij geen 

 verschil. Dr. Smith deelde mij mede van meening te zijn, dat 

 beide een en dezelfde soort zijn. 



53/1662. Piper Iongum. L. (Chavica Roxburghii Miq.). 



Dit is de stamplant van de Eng. Indische lange peper, die 

 zeker niet op Java voorkomt en waarschijnlijk ook in het overige 

 deel van den Maleischen archipel ontbreekt. De vrucht is minder 

 scherp dan de Javasche lange peper, die veelvuldig verkeerdelijk 

 met den naam van P. longum, L. wordt aangeduid; zij is ook 

 kleiner en slanker en donkerder van kleur. Naar Europa schijnt 

 zij niet (meer) te worden uitgevoerd, aangezien daarvan niets 

 blijkt in Watt's Dictionary of in Ridley's Spices (bl. 313). 



53,862 Piper methysticum, Forst. 



Volksnamen. Zuid Nieuw-Guinea : Wati. 

 De in alle reisbeschrijvingen over Polynesië genoemde Kawa 

 is een struik, die in zijn vaderland een geliefd narcotisch 

 genotmiddel levert. De bereiding daarvan geschiedt overal op de 

 zelfde, naar ons gevoel niet zeer smakelijke wijze. De wortels 

 vooral, doch ook de stengels en de bladeren, worden — zoo noodig 

 na murw te zijn geklopt met een steen — gekauwd en als de 

 massa fijn genoeg is gemalen met zooveel mogelijk speeksel in 

 een klapperdop gespuwd. In Zuid Nieuw-Guinea — elders, ook 

 op het overige deel van Hollandsch Nieuw-Guinea schijnt de 

 plant te ontbreken — is de drank dan gereed, doch bij de meer 

 geciviliseerde Zuidzee-eilanders wordt de inhoud van den klap- 

 perdop met wat water verdund en gefiltreerd door droog gras. 

 Het doorloopende, zeer bittere, aromatische vocht wordt bij fees- 

 telijke gelegenheden gedronken, echter alleen door mannen die 

 een zekeren leeftijd hebben bereikt: de anderen hebben alleen 

 deel aan het bereiden. Deze nationale drank ziet er uit en smaakt 

 als zeepsop en is in hooge mate bedwelmend. Een klein wijnglas 

 vol is toereikend om binnen een half uur dezelfde verschijnselen 

 te weeg te brengen als overmatig alcoholgebruik; de drinkers 

 zien dubbel en hebben het stuur over hun ledematen verloren. 

 Grootere hoeveelheden kunnen een diepen, langdurigen slaap doen 

 intreden. Het werkzame bestanddeel is natuurlijk niet alcohol, 

 daar van gisting geen sprake is, doch waarschijnlijk een hars- 

 achtige stof. (Boorsma in Teysmannia 1905, bl. 549). 



Preuss (Beihefte 1907 zum Tropenpflanzer, bl. 76) meent dat 

 kawa-wortel een goed, klein export-artikel naar Europa zou zijn. 

 De groei is langzaam: de struik bloeit eerst na 2'/ 2 a 3 jaar en 

 de wortel is, naar men zegt, eerst na 6 jaar volwassen, doch 

 dan ook 50 Kg. zwaar. Voor Samoa beveelt Preuss aan kawa 



