10 PIPERACEAE. 



krachtige eigenschappen aan de door hem afgescheiden olie 

 toekomen, is bevestigd. Tot inwendig gebruik wordt aanbevolen 

 één druppel olie op 100 ccM. gedistilleerd water en tot inhalatie 

 twee druppels op 100 ccM. Om den smaak te verbeteren wordt 

 aangeraden een weinig gezuiverden honing toe te voegen. 



Rumphius maakt ook melding van het „semboer" — bespuwen 

 met sirihspeeksel bij ziekte — waartoe men de sirihpruim met 

 eenige specerij en medicinale wortels of bladeren kauwt, heb- 

 bende iedere ziekte haar bijzonder medicament. De werking 

 moet men aan het medicament toeschrijven, meent Rumphius en 

 niet aan de geprevelde gebeden, want de sirihpinang wordt er 

 slechts bijgedaan om den viezen smaak der medicamenten te 

 kunnen verdragen. Men zegt echter ook — en R. gelooft niet zonder 

 reden — dat door het kauwen de krachten van het medicament 

 worden opgewekt! 



53 1862. Piper Cubeba, L.f. (C u b e b a off i ei n al is, Miq.). 



Volksnamen. Mal : Tèmoekoes — Soend : Rinoe — Jav : Ke- 



moekoes — Mad : Kamokos. 

 Tot 15 M. hooge, klimmende heester met een tot 2 cM. dik- 

 ken stengel, wildgroeiend in den Maleischen archipel en daar 

 ook gecultiveerd. 

 cultuur De cultuur door den europeaan is van vrij recenten datum. 

 Aanleiding daartoe gaf de enorme stijging van den prijs vajj de 

 uit het wild ingezamelde staartpeper, die haar hoogtepunt be- 

 reikte kort voor 1890, toen per picol ƒ 250 a / 300. — werd 

 gemaakt. In de laatste 12 maanden varieerde de prijs van Cubebs te 

 Singapore tusschen 50 en 55 dollars per picol. Omtrent de wijze van 

 cultiveeren is weinig gepubliceerd; alleen uit den tijd van de 

 rage voor cubebencultuur staan eenige mededeelingen ten dienste. 

 In zijn Aanteekeningen Cultuurtuin, bl. 39 zegt Van Romburgh, 

 dat in 1886 een 40-tal plantjes van echte staartpeper werd uit- 

 geplant, waarvan eenige in hetzelfde jaar nog een hoogte be- 

 reikten van 80 cM. De vermenigvuldiging geschiedde door af- 

 leggers, doch men kan de planten ook uit zaad telen; men doet 

 dit laatste op overdekte kweekbedden of in potten welke onder 

 een afdak worden geplaatst. Zoodra de plantjes zijn opgekomen, 

 went men ze geleidelijk aan het licht. Bij het uitplanten heeft 

 men te zorgen voor niet te dichte schaduw. Van de in den 

 Cultuurtuin in 1886 geplante exemplaren begonnen er in 1888 

 eenige te bloeien en vrucht te dragen. De planten maken ranke 

 stengels, die zich eerst later vertakken. Zij ontwikkelen zich beter, 

 zegt Van Romburgh, indien men ze na een jaar van de steunsels 

 losmaakt en op de bij de pepercultuur gebruikelijke wijze rond- 

 om deze in den bodem legt, waarbij men heeft zorg te dragen 

 ze niet te dik met aarde te bedekken, daar zij dan gemak- 

 kelijk verrotten. Spoedig ontwikkelen zich dan een aantal 

 scheuten, die volgens de as van den steunboom — niet er omheen — 

 geleid worden. De ondervinding leerde, dat de stengels bij het 

 winden om jonge, snel groeiende steunboomen, bij het in dikte 

 toenemen van den boom na cenigen tijd afknappen. De planten 

 gaven vrij weinig product. 



