PIPER. 9 



vrouw, die behept was met een bedorven adem. Het is daarom 

 waarschijnlijk, dat de onmiskenbaar zuiverende invloed van de 

 sirih bij het in zwang komen en de verbreiding van het gebruik 

 een rol heeft gespeeld. 



Sirihbladeren vindt men in een zeer groot aantal inlandsche 

 recepten en huismiddelen. Mevrouw Kloppenburg beveelt een 

 aftreksel ervan aan om te spoelen bij abscessen in den mond; 

 om den adem te zuiveren, indien die tengevolge van rotte kiezen 

 of om andere reden kwalijk riekt; om het bloed te sielpen na 

 het trekken van tanden en kiezen; voorts om wonden te zui- 

 veren. Wasschen daarmede zou dienstig zijn tegen jeuk 

 en puistjes, veroorzaakt door fluor albus en een zitbad tegen 

 witten vloed zelf. Gedronken verdrijft het een zweetlucht. 

 Met klontjes suiker is een afkooksel der bladeren een zeer 

 gebruikelijk huismiddel tegen heeschheid en hoest. Ge- 

 kneusd op wonden gelegd zouden de bladeren de genezing 

 bevorderen. Ook beveelt dezelfde schrijfster nog aan om het 

 sap uit de bladeren te doen opsnuiven tegen neusbloeding. Van 

 der Burg (Geneesheer III, bl. 139) zegt o.m. dat de bladeren, 

 warm gemaakt, op de borst worden gelegd om te overvloedige 

 melksecretie te doen ophouden. In het Tijdschrift voor Inl. 

 Geneeskundigen 1910, bl. 54 wordt voor het verdrijven van 

 kiespijn, veroorzaakt door holle kiezen, aanbevolen een sirihblad 

 met de aangetaste kiezen te doen fijnkauwen. Minder snel werkt — 

 zegt de schrijver — een spiritueus extract van 1 : 10, op een watje 

 in de kies gebracht. Bij pijn in het tandvleesch wordt penseelen 

 met die oplossing aanbevolen. De Clercq (No. 2719) deelt mede, 

 dat de fijngestampte vruchten van de variëteit Siriboa in het 

 oosten van den archipel een middel zijn tegen tandworm. 



Meerdere gegevens omtrent de sirih, ook betreffende de toe- 

 passing ervan in de inlandsche geneeskunde, kan men vinden 

 in het als Sirihbulletin vermelde Bulletin No 32 van het Koloniaal 

 Museum te Haarlem en de daar aangehaalde literatuur, speciaal 

 de monographie van L. Lewin: Ueber Areca Catechu, Chavica 

 Betle und das Betelkauen (bl. 89). 



Haar veelvuldige toepassingen dankt de sirih aan een aetherische 

 olie, waarvan de samenstelling echter met de geographische 

 herkomst zoodanig verschilt, dat Van Romburgh (Teysmannia 

 1903, bl. 22) waarschijnlijk acht, dat men te doen heeft met uit- 

 eenloopende variëteiten, zoo niet met verwante soorten. De olie 

 schijnt het eerst afgescheiden te zijn geworden door den apo- 

 theker Schmitz te Semarang als middel tegen hoest. In „De 

 Landbouwer" van 28 November 1887 wordt daarvan het volgende 

 gezegd: De (desinfecteerende) werking der betelbladeren uit 

 zich bovenal bij aandoeningen van de slijmvliezen en wel in de 

 eerste plaats van keel en luchtpijp. Dit werd door vele in Indië 

 vertoevende geneesheeren erkend. Dr. Waitz verkreeg bij een 

 veelvuldig voorkomenden hoest, die in hevigheid den in 

 Europa heerschenden kinkhoest evenaarde, zelfs dan nog gunstige 

 uitkomsten, wanneer alle europeesche middelen faalden. Hij 

 gebruikte een aftreksel van versche sirihbladeren met wat althaea- 

 stroop. Het vermoeden van den Heer Schmitz, dat de genees- 



