

MóraCeaë. 



hoeveelheid ook in de bladeren, vond Greshoff, (Plantenstoffen 

 Melksap II, bl. 179) een weinig of niet giftig alcaloïd, terwijl het melksap hem 

 volkomen onschadelijk bleek. In Bantam wordt dit volgens K.&V. uit- 

 wendig gebruikt tegen sakit bëbëlak, een ziekte, waarbij in de voet- 

 zolen pijnlijke scheuren ontstaan ; volgens anderen (Hasskarl, 

 Scheffer) wordt het bij diarrhee en pijnlijke nrineloozing ingenomen. 

 vruchten. De rijpe vruchten worden wel eens door de inlanders gegeten 

 (K. & V.) ; herhaaldelijk werd mij evenwel te Batavia verzekerd, 

 dat zij duizeligheid veroorzaken en in de Indische Vergiftrapporten 

 (No. 68) worden zij giftig genoemd. Op Batavia maken echter de 

 chineesche vrouwen een manisan van de vijgwanden. Scheffer 

 teekende in Hasskarl's Nut bij No. 177 o. m. aan, dat de vruchten, 

 vermengd met dëdëk, aan de eenden worden gegeven, om het 

 eierleggen te bevorderen. Jasper (Geneeskrachtige planten) deelt 

 mede, dat men ze aanwendt tegen wratten; de vijgen worden met 

 adas, roode uien en de bladeren van toeri poetih gekauwd en dan 

 op de wratten gelegd. 

 In het Museum: Geconfijte vruchten. 

 64/1961. Ficus infectoria, Roxb. var. 



Volksnamen, o.a. Soend : Ki poera — Jav : Apa. 

 Zeer variabele woudreus van den Maleischen archipel, voorna- 

 melijk voorkomende in de laagviakte, met talrijke, weinig karak- 

 teristieke namen. Op Java geen nut bekend (K. & V. — XI, bl. 136). 

 Van de variëteit caulocarpa, King deelt Koórders' Minahassa 

 mede (bl. 603), dat de roodbruine geklopte bast in vroeger tij- 

 den op Noord-Celebes voor kleeding diende; er wordt ook grof 

 touw van gedraaid. 

 In het Museum: Bast. 



64/1961. Ficus leucantatoma, Poir. 



Volksnamen. Mal: Awar-awar, Sirih popar (Amb.), Tagalolo 



(Men., Tern.) — Soend: Kitjijat — Jav: Awar-awar — Mad: 



Bar abar — Bali : Awar-awar — Mak: Tobo-Tobo. 



Lage boom of boomheester, dien men een onkruid zou kunnen 



noemen, als dat niet met zichzelf in tegenspraak was, zeer algemeen 



in den archipel voorkomend, op Java tusschen en 1200 M. (K. & V. 



XI, bl. 215). Rumphius beschrijft hem (III, bl. 153) als Ficus 



septica en deelt heel wat mede omtrent het gebruik van deze 



plant, die gewoonlijk als waardeloos wordt beschouwd. 



Wurteis. De wortels, zegt hij, gekauwd met die van Pisang swanggi en het 



sap ingeslikt, zijn een legengift voor benauwdheid, voortkomende 



uit het eten van schadelijke visschen, krabben en Dioscorea dae- 



mona, Roxb. Anderen nemen in hetzelfde geval deze beide wortels 



met die van alang-alang (snijgras), wrijven ze met water en nemen 



het uitgeperste sap in als sterk werkend braakmiddel. In Koórders' 



Minahassa (bl. 603) wordt gezegd, dat de wortel wordt gebruikt als 



tegengift bij steken van vergiftige visschen : in Amoerang zou geen 



visscher naar zee gaan zonder eenige dezer wortels mede te nemen. 



Het hout wordt eenstemmig onbruikbaar verklaard. Rumphius 



echter zegt, dat, op het land waardeloos zijnde, staken ervan 



toch zeer duurzaam zijn voor sero's, omdat zij door hun melksap 



voor de in het zeewater levende dieren onaantastbaar zijn. 



