TINOSPORA-ANAMIRTA. 117 



Tinospora-soort, die niet is thuis te brengen. De beschrijving van 

 Tinospora Rumphii van Boerlage is incompleet en Diels vermeldt 

 haar in Pflanzenreich niet voor den Mal. archipel. Funis felleus 

 doet het meest denken aan T. cordifolia, Miers, doch het voorkomen 

 daarvan in die streken is nooit geconstateerd. Mogelijk is R.'s plant 

 een nieuwe soort, waaraan ik mij echter niet veel behoef gelegen 

 te laten liggen, omdat R. er weinig belangrijks van vermeldt. Het 

 is een klimmende heester, waarvan de hoofdstengel een arm dik 

 is en de zijtakken een vinger dik zijn ; deze laatsten zijn op orde- 

 looze wijze bezet met wratten of knobbeltjes. Zij zijn uiterst bitter 

 van smaak, zoodat geen dier deze plant aanraakt; een krans van 

 de stengels, gelegd om den hals van een drinkwatervat, zou het 

 „groeien van wormpjes daarin" verhinderen, hoe lang het water 

 er ook in staat. Op Bali worden de stengels gebruikt tegen buikpijn, 

 koorts en geelzucht; gewreven en als pleister op den rug en de 

 lendenen gesmeerd, zouden zij pijn in den rug doen verdwijnen. 

 In het Museum: Stengels. 



Anamirta Cocculus, W. & A. (A. paniculata, Colebr.). 



Volksnamen. Mal: Toeba bidji (Mol.) —]av:Përon, — Bali : 



Boen pëpëron — Boeg : Mehoe hoewa — Alor : Këlèbo — Alf. 



Amb: Toeba toeni. 

 Forsche liaan, 10 tot 25 M. lang, een paar malen in Oost-Java 

 gevonden (Backer, Schoolflora). 



Volgens Miquel is dit de Tuba baccif era van Rumphius (V, 

 bl. 35), die er het volgende van mededeelt. Het is een groote, 

 wilde klimplant, groeiend in de schaduw van hooge boomen; het 

 meest vindt men haar op Celebes langs de Boegische bocht. Ge- 

 woonlijk is zij een arm dik, met dikke, 5 a 6 vadem lange zijstengels, 

 waaraan in trossen van wel l'/ 2 v °et lengte de vruchten groeien. 

 Dit zijn bessen, iets kleiner dan druiven, aanvankelijk wit, daarna 

 rood en ten slotte donkerpurper; zij bestaan uit een week vrucht- 

 vleesch en een rond, gerimpeld zaad met broze schil, ter grootte 

 van een kersepit of iets grooter. De halfrijpe bessen, met of zonder 

 het vruchtvleesch en versch zoowel als gedroogd, dienen als visch- 

 vergif. Men wrijft ze fijn met kleine krabbetjes en maakt daarvan 

 pillen ter grootte van kersen, welke in zoet of zout water — doch 

 in het bijzonder in kuilen van stilstaand zeewater — worden ge- 

 strooid. De visschen schieten op dit aas toe en komen spoedig 

 daarop bedwelmd bovendrijven, zoodat men ze met de hand kan 

 grijpen. De op die wijze bemachtigde visschen kunnen zonder 

 vrees voor vergiftiging worden gegeten. Op de Papoesche eilanden 

 gebruikt men de vruchten om het drinkwater te vergiftigen van 

 trekvogels, die daar langs komen. Op Hitoe is het geprobeerd, 

 zegt R., dat corpulente menschen twee van deze korrels zonder 

 schade als purgeermiddel kunnen innemen. 



Een dergelijk bericht als Rumphius geeft omtrent het gebruik 

 als vischvergift, vindt men in Indische vergiftrapporten onder No. 

 199 van Sangi, waar de plant lanta heet. Men stampt, zoo heet 

 het daar, de vruchten fijn en mengt ze met garnalen of kleine 

 schelpdieren, die men gemakkelijk aan het strand vindt. Van 

 dit mengsel worden balletjes ter grootte van een eikel gemaakt 



