MICHELIA — UVARIA. 125 



schen de vingers den reuk van anijs; bij de valsche daarentegen 

 is de smaak aromatisch en scherp, herinnerend aan kardemom, 

 tevens zuur en bitter, terwijl de reuk het meest doet denken aan 

 daoen trawas (Litsea). De onechte is giftig. 



Adas tjina komt voor in sommige djamoe's, maar in zóó ge- 

 ringe hoeveelheid, dat vrees voor vergiftiging evenmin grond heeft 

 als hoop op geneeskrachtige werking. Geen van beide soorten 

 wordt hier gekweekt en de japansche is ook de cultuur niet 

 waard. Illicium verum, Hook. f. wordt o.m. in Tonkin binnen 

 een beperkt areaal aan de chineesche grenzen geplant door de 

 inboorlingen; het wordt volgens Chevalier (Journ. d' Agr. trop. 

 Febr. 1914, bl. 40) een boompje van 8 tot 15 M. hoogte, dat eerst 

 op 10 a 15-jarigen leeftijd begint te dragen. De vruchtjes worden 

 uitgevoerd onder den naam van badiane, of plaatselijk voor het 

 distilleeren der steranijsolie aangewend. Ook in 1' Agr. prat. d.p.c. 

 1906 komt een mémoire voor over dit artikel, van Eberhardt. 

 /// het Museum: Vruchten van I. religiosum, S. & Z. 



ANONACEAE. 



Stelechocarpus Burahol, Hook. f. & Th. (U varia Bu- 



rahol, BI.). 



Volksnamen. Soend : Boerahol — Jav : Këpël, Këtjindoel, 



Simpol, Tj 'indoet. 

 Boom, tot 21 M. hoog en 40 cM. dik, over geheel Java verbreid 

 tusschen 150 en 300 M. zeehoogte en soms gecultiveerd. De houtei- 

 genschappen zijn weinig bekend ') omdat de boom bijna nooit 

 door de inlanders om het hout wordt gekapt, dewijl de vruchten 

 hoog geschat zijn als ooft. In vroeger tijden stonden deze zoozeer 

 in aanzien, dat in sommige streken van Midden-Java het eten ervan 

 den minderen man verboden was (K. & V. — IX, bl. 276). Men maakt 

 grooten ophef, zegt Teysmann in het Natuurk. Tijdschr. v. N. I. dl 

 VIII, bl. 270) van de boewah këpël, die enkel in de kratons der 

 vorsten zou groeien en door geen minderen Javaan mag worden 

 gegeten: het is anders niet dan de in het Westen van Java menig- 

 vuldig in het wild voorkomende Stelechocarpus Burahol, die men 

 daar de moeite van het aanplanten in de kampongs niet waard acht. 



In het Museum: Vruchten. 



Uvaria littoralis, Bl. 



Volksnamen. Mal : Pëpisang (Lamp.) — Soend, Kalak— jav : 

 Ojod ka lak. 

 Klimmende of min of meer opgerichte heester, 2 tot 4 M. lang, 

 groeiend in de laagvlakte in kreupelhout en heggen (Backer, School- 

 flora). De zeer taaie stengel wordt in Zuid-Sumatra door de maleiers 

 gebruikt voor stroppen bij het beklimmen van boomen;de donkerpur- 

 pere, op kleine pisangs gelijkende, zoetachtige vruchten zijn eetbaar. 



Uvaria purpurea, Bl. 



Volksnamen. Mal: Kalak (Batav.), Larap poetih (Lamp.) 

 Pisang akar—N[aó: Kalak gëdang. 

 Hoogklimmende heester, 3 tot 10 M. lang (Backer, Schoolflora) 



') In West-Java wordt het hout gezegd goed te zijn. 



