H0RSFIELDIA-MYR1STICA. 137 



99/2750. aan de Mc. Cluer Golf en zuidelijker tot de Argoenibaai en wel 



voornamelijk in Kapaur. Zij groeien in het oerwoud, doch in Ka- Exploitatie. 

 paur en Onin behooren zij niet aan de gemeenschap, maar zijn 

 individueel bezit. De exploitatie geschiedt op de wijze als in 

 Rumphius' tijd die der gewone muskaatnoten. De opslag wordt 

 uitgeplant en in den oogsttijd de grond onder de boomen van 

 onkruid gezuiverd. De vruchten worden geplukt zonder gebruik 

 te maken van de gaaigaai (zie onder M. fragrans, Houtt.). De 

 onuitgezochte noten (pala sorong) bestaan deels uit pala gojang, 

 die na drogen in den dop rammelen, deels uit pala toeli, die dat 

 niet doen. De hoofdoogst valt in den westmoesson omstreeks 

 Januari en de kwaliteit is dan ook het best. 



Van Dissel noemt in het Tijdschr. v/h. Kon. Ned. Aardr. Genootsch. 

 1904, bl. 491 M. argentea een semi-cultuurgewas van de papoea's 

 van het meest westelijke deel der ass. residentie Zuid Nieuw- 

 Guinea. Waar men meent, dat een geschikte plek is, het liefst 

 nabij het huis en daarom meestal niet al te ver van het strand, 

 plant men opslag uit. Men heeft volgens V. D. twee oogsten per 

 jaar, vallende omstreeks Juni en December: die van den Juni-oogst 

 wordt pala barat genoemd, die van den Decemberoogst pala timoer. 

 In hetzelfde tijdschrift jaargang 1906, bl. 507 wordt uiteengezet, 

 dat de pala barat beter zou zijn dan de pala timoer en verder 

 gesproken van een tusschenoogst, vallend omstreeks April. 



De geoogste vruchten worden van de vleezige schil ontdaan, waar- Foelie, 

 op de foelie wordt losgemaakt, platgedrukt, gedroogd en dan uitge- 

 voerd. Volgens Janse (Mededeelingen 's Lands PlantentuinNo.28 — 

 1898) komt deze onder den naam van wilde foelie in verschillende 

 kwaliteit aan de markt. Schillen noemt men haar, wanneer de 

 kleur egaal bruin en de foelie niet gebroken is. Van bladen spreekt 

 men, wanneer zij niet egaal is van tint, „kleurig" zooals men dat 

 noemt. Wilde foelie A is de blanke, wilde foelie B de donkere. 

 Het aroma van de wilde foelie is minder fijn dan dat van de echte 

 en daarom wordt zij — nog altijd volgens Janse — gebruikt om 

 onder minderwaardige echte foelie te mengen, doch de hoeveelheid 

 wilde foelie mag niet te groot worden genomen, en de vermen- 

 ging kan alleen plaats hebben, indien de foelie in poedervorm 

 wordt verkocht, daar zij anders dadelijk zou worden ontdekt. Tegen 

 deze voorstelling van zaken wordt echter opgekomen. In Bulletin 

 Kol. Museum No. 34 (1906), bl. 170 wordt met nadruk gezegd, dat, 

 al staat de papoea-foelie in fijnheid van geur en ook in gehalte 

 aan aetherische olie (6.5 °/ ) achter bij de banda-foelie (9 %), 

 zij toch in ieder geval een zeer aromatische en alleszins bruik- 

 bare specerij is, die wel ten onrechte wordt gelijkgesteld met de 

 inderdaad waardelooze, ofschoon zeer fraaie, bombay mace, afkom- 

 stig van Myristica malabarica, L. 



De marktwaarde is aanmerkelijk geringer dan die van gewone 

 foelie: in het Ie halfjaar 1916 werd te Makassar papoea-foelie 

 verhandeld tegen ƒ50 p.p., terwijl de echte foelie van Siaoe ƒ90 

 en die van Menado ƒ 80 p.p. opbracht. 



Omtrent de behandeling van de noten deelt Van Dissel mede, Noten. 

 dat, als de boomen dicht bij huis staan, het drogen geschiedt in 

 den rook van het haardvuur; ligt echter de tuin ver weg, dan bouwt 



