150 



LAURACEAE. 



Cinnamomum Burmanni,B/. (C. chinense,5/.,C. dulce, 

 Nees, C. kiamis, Nccs, C. subavenium, Miq.). 

 Volksnamen. Cassia vera, Kaneelkassia — Mal : Kanigar, Koc- 

 lit manis — Soend: Ki amis — jav: Manis djangan. 

 Tot 15 \\. hooge en 30 cM. dikke boom van den Maleischen archipel 

 en China, op Java tusschen 1000 en 1500 M. en hooger voorkomend, 

 verstrooid groeiend in altijdgroen heterogeen, oerbosch. Door het 

 Boschwezen wordt hij voor reboisatie gebruikt en op den Slamet 

 is hij zeer gewoon langs de wegen. 



H..ut. Het hout wordt in West-Java voor den huisbouw gebezigd en 



de donkergrijze bast, met scherpen kaneelreuk, wordt algemeen 

 gebruikt als kaneel en voor medicijn. (K. & V. — X, bl. 77). 



Bast. Uit het onderzoek van PfisterfZur Kenntniss der Zimmtrinden — 



1893) is te concludeeren, dat de z.g. kassia-bast, door N.I. aan 

 de markt gebracht, afkomstig is van C. Burmanni, Bl. Van het 

 Sumatra- en Timorproduct (dat via AAakassar wordt verscheept) 

 staat dat vast en van de Cassia van Java is het nauwelijks twijfel- 

 achtig. Ook wat onder den naam van kaneel wordt verscheept en 

 als zoodanig in de officieele uitvoerstatistiek wordt geregistreerd, 

 is — het plantageproduct, dat wel altijd C. zeylanicum zal zijn, 

 uitgezonderd — hoogstwaarschijnlijk slechts voor een gering deel 

 afkomstig van andere Cinnamomum-soorten (Zie C. Cassia, Bl. 

 en C. zeylanicum, Nees). 



Cinnamomum Burmanni, Bl. wordt door de inlanders op Java 

 gekweekt op den Tengger, tusschen 1000 en 1400 M. op den Mer- 

 baboe, den Ragadjembangan en waarschijnlijk ook wel elders. 



Timor. Van de productie op Timor is niets bekend. Slechts omtrent 



Fiores. de kassia van westelijk Flores vond ik eenige aanteekeningen in 

 het Tijdschr. v. I. T. L. & V. kunde dl 9, bl. 512. Daar wordt 

 gezegd, dat in Mangarai kaneel in overvloed groeit in het hooge 

 gebergte, waar geen menschen meer wonen ; op geringere hoogte 

 boven de zee wordt die specerij ook wel gevonden, maar van 

 minder geur. Er bestaan, zoo heet het verder, twee soorten van 

 kassia-boomen, een, die een hoogen, dikken stam verkrijgt en een. 

 die lager is en veel dunner bast bezit van zeer lichte kleur. De 

 eerste, gekapt zijnde, spruit niet weder uit; de laatste daarentegen 

 (deze is vermoedelijk Cassia Burmanni) Wèl. Het seizoen om den 

 kassia te schillen begint met den regenmoesson, nadat de velden 

 beplant zijn en duurt, zoolang de regens aanhouden, omdat de 

 bast alleen in den natten tijd gemakkelijk loslaat. Men veltdeboomen 

 en neemt alleen den bast van den stam en de dikke takken: het 

 drogen geschiedt meest boven vuur in den rook. Het transport naar 

 de kust duurt 2 of 3 dagen en ook wel langer. Komt er onderweg 

 regen, dm wordt de koopwaar maar weder bij het vuur of in den 

 rook gedroogd. Verder blijft zij nog eenige dagen in de open lucht 

 bij de huizen van de opkoopers liggen, die er ook geen zorg voor 

 dragen; een en ander komt de kwaiiteit niet ten goede. 



Omtrent de productie op Sumatra's Westkust zijn wij beter 

 ingelicht. In Veth's Sumatra-expeditie (Volksbeschrijving, bl. 315) 

 beschrijft Van Hasselt de stam plant van de Koelil manis of kassia als 



