CINNAMOMÜM. 153 



mann bericht in het Natuurk. Tijdschr. v. N. I. dl. 8—1855, bl. 280, 

 dat hij te Selo, gelegen in het zadel tusschen den Merapi en den 

 Merbaboe, een groententnin bezocht, waarin vooral uitheemsche 

 gewassen werden gecultiveerd, o.a. een menigte kamferboomen, 

 door vroegere residenten aangeplant. Voorts moeten in 1865 

 ook in 's Lands Plantentuin groote exemplaren aanwezig zijn 

 geweest, want Teysmann schreef in Mei van dat jaar (zelfde 

 tijdschrift dl 28, bl. 462), dat voor proefnemingen met het bereiden 

 van kamfer het benoodigde hout uit den hortus betrokken zou 

 kunnen worden. Meegaande met den stroom des tijds werd in 

 1906 opnieuw zaad op Java geïmporteerd en uitgeplant, o.m. te 

 Tjibodas (Jaarboek 1910 Dept. van Landb., bl. 27). De wijze, 

 waarop de eerste kamfer op Java werd gedistilleerd, vindt men 

 beschreven in Teysmannia 1912, bl. 125. Uit 100 Kg. versche 

 bladeren verkreeg men 0.87 Kg. kamfer en 04 L. kamferolie. 



Tot voor kort werd de kamfer alleen verkregen door distillatie 

 van het tot spaanders gehakte hout, doch daar alle deelen kamfer en 

 olie bevatten, lag het voor de hand om te pogen bladeren en 

 snoeisel als grondstof te gebruiken, wat veroorlooft de plant als 

 heg of in struikvorm te telen. Afgezien van het al of niet slagen 

 van deze proefnemingen — eenige malen is geconstateerd, dat in 

 de op deze wijze verkregen kamferolie hei meest waardevolle 

 bestanddeel, safrol, ontbreekt — mogen groote verwachtingen van 

 deze cultuur niet worden gekoesterd; ten eerste is de behoefte 

 aan kamfer niet zóó groot, dat de oude productie-landen, ook 

 op den duur, de markt niet zouden kunnen controleeren en ten 

 tweede wordt het natuurproduct voortdurend bedreigd door de 

 synthetische kamfer; wel is waar is de fabrikatie daarvan een 

 tijd lang onmogelijk geweest tengevolge van prijsverlaging door 

 den japanschen monopoliedienst, doch de strijd is daarmede niet 

 uitgestreden. In 1913 verscheen het kunstproduct opnieuw op de 

 markt (Handelsberichten Vil— 1913, bl. 793). Indien ten slotte 

 het natuurproduct de winnende partij blijkt te zijn, is het niet 

 aan te nemen, dat Japan zijn positie tegenover plantaardige kam- 

 fer van elders niet evenzeer zal weten te handhaven, terwijl bo- 

 vendien de monopolie-prijzen, met het oog op het kunstproduct, 

 verder laag zullen moeten blijven. Moet te eeniger tijd Japan zijn 

 monopolie opgeven, dan kan men ervan verzekerd wezen, dat 

 er met natuurlijke kamfer niet veel meer te verdienen zal zijn. 



In het Museum: Kamfer, kamferolie, kunstmatig borneol. 



102/2782. Cinnamomum Cassia, Bl. ') (C. aromaticum, Nees). 



Volksnamen. Clüneesche kaneel, Cassia lignea — Mal : Kajoe 

 manis tjina (?). 

 Op autoriteit van Blume zelf berichten K. & V. (X, bl. 67), dat 



') Volgens Perrot & Eberhardt is de ehineesehe kaneel slechts een vorm 

 (var. Cassia) van C obtusifolium, Nees, waarvan de var. Loureiri, vroeger 

 beschreven als Cinnamomum Loureiri, Nees, de beroemde wildgroeiende 

 Cochinehina- of Anamkaneel levert. De waarde van deze laatste is veel hooger 

 dan van alle andere; de beste wordt door de chineezen wegens vermeende 

 of werkelijke geneeskrachtige eigenschappen tegen goud opgewogen (Bul- 

 letin Economique de Nndochine 1910, bl. 353). 



