CYANOÜAPHNE-MASSOIA. 175 



102 2829. voerige aanwijzingen omtrent de plaatsen, waar hij gevonden wordt 

 ende wijze, waarop in zijn tijd de Cortex o n i n i n s van depapoea's 

 werd verkregen. Uit recente berichten (o.a. van Van Dissel in het 

 Tijdschr. v. h. Kon. Ned. Aardrijksk. Genootsch. 1907, bl. 1003) 

 blijkt, dat de stamplant is een fraaie, rechte, middelmatig hooge 

 woudboom, bijna zonder wortellijsten en met hoog aangezette kroon, 

 uit het bergland van Nieuw-Guinea, waar hij op den kalksteen- 

 bodem uitgestrekte bosschen zou vormen. 



Het hout en de takken werden in Rumphius' tijd somtijds te 

 Ambon aangebracht en tegen lagen prijs verkocht, omdat zij den geur 

 van masooi in sterke mate bezitten en op dezelfde wijze worden 

 gebruikt, doch, omdat zij veel slapper zijn, alleen door degenen, 

 die de hitte van den bast niet kunnen verdragen, zooals kinderen. 

 Op Java wordt alleen de bast in den medicijnhandel aangetroffen. 

 Hebben de masooischillers een gunstige plek gevonden — aldus 

 Van Dissel — dan gaan zij over tot het vellen van de boomen, 

 waarna deze vlug van hun bast worden ontdaan door op afstanden 

 van een meter den stam ringvormig in te kepen: een insnijding 

 volgens de lengteas maakt dan het afnemen van den bast mogelijk. 

 Deze wordt overeind gezet om het sap, dat bij aanraking met de huid 

 jeukende blaren trekt, te laten uitdruipen. Een middelmatige boom 

 levert ongeveer 2 picols bast op. Een bericht van 1905 uit Fak- 

 fak zegt, dat de boomen geveld en ingekerfd worden en dat de 

 bast bij drogen vanzelf loslaat. Alleen kleine boomen zouden op 

 stam worden geschild. De bast wordt, in stukken van 5 cM. 

 breedte en 80 a 100 cM. lengte, gebonden in bundels van ca 

 10 Kg. gewicht. De prijs bedroeg toen te Fakfak 10 a 13 gul- 

 den per picol ; de uitvoer is gericht naar Makassar en Sema- 

 rang. De masooi van Noord Nieuw-Guinea wordt uitgevoerd naar 

 Ternate en Makassar De productie schijnt daar 700 ar 800 picols 

 per jaar te bedragen; grootere aanvoeren doen, naar men meldt, 

 dadelijk hun invloed gevoelen op den te bedingen prijs. 



Rumphius beschrijft den bast als volgt: hij is lichtgrauw en 

 effen, doch aan den voet van den stam ruigen gescheurd. De stuk- 

 ken, afkomstig van het onderste deel van den stam, zijn wel een 

 pink dik, roodachtig van binnen, met korte, witte aderen doorloo- 

 pen; die van het bovenste deel van den stam en van de dikke 

 takken zijn maar een paar streep dik, effen, met een vuilwit of 

 geelachtig velletje bekleed, zonder witte aderen van binnen en wat 

 heeter en scherper dan de dikke stukken, doch de reuk van deze 

 laatste is wel zoo lieflijk; beide zijn zeer specerijachtig van reuk 

 en smaak, heet en droog, bij het kauwen op de tong bijtende en 

 den mond met een aangename warmte vervullend. De proef van 

 de beste masooi is, dat als men met den nagel wat hard en dwars 

 op de stukken schrapt, er een zwarte lijn achterblijft en zich 

 eenige vochtigheid vertoont; stukken die dat niet doen, houdt men 

 voor oud, uitgedroogd en krachteloos. Jaren lang echter kan deze 

 bast zijn vettigheid behouden. 



Masooi wordt niet door geheel Indië gebruikt, maar alleen bij 

 de maleiers op Sumatra, op Borneo, Java en Bali, voor welke 

 landen jaarlijks een lading van twee sampans genoeg was, doch 

 men begon hem toen ook uit te voeren naar China en Japan. Hij 



