CAPPARIS — MORINGA. 187 



ioo 3i28. öf bevrijd bleven, of genazen van de scheurbuik „en diergelijke ver- 

 rotte humeuren, die men op lange zeereizen komt te vergaderen." 



Voor het onderzoek naar de bestanddeelen, zie men Qreshoff 

 (Schetsen, bl. 63) en de daar aangehaalde literatuur. Gresho ff zegt, 

 dat ook thans nog de wortelbast veel wordt toegepast ter vervanging 

 van mosterdpleister. 



De sappige, taaie, naar rapen of radijs smakende bast wordt Bast. 

 volgens Hasskarl (Het Nut No. 500) gestampt en warm gemaakt 

 op den buik gelegd bij koorts; volgens Jasper — die in zijn Genees- 

 krachtige planten nog tal van andere medicinale toepassingen van 

 de verschillende deelen van dezen boom opsomt — wordt hij, met 

 kalk gemengd, op het lichaam gesmeerd tegen beven van hoofd 

 of handen tengevolge van ziekte. 



De gom, die uitvloeit als de boom door insecten is aangetast, Gom. 

 is aanvankelijk wit, doch wordt aan de lucht spoedig bruin: zij 

 behoort tot de tragacanth-achtige soorten, die in water niet oplossen 

 maar alleen opzwellen. In Eng.-Indië zou zij in de katoendrukkerij 

 worden gebruikt (Greshoff, Schetsen), doch voor den europeeschen 

 handel is zij volgens Watt's Commercial products (bl. 784) waarde- 

 loos. Mevrouw kloppenburg meldt, dat gëtah kèlor, in water opgelost, 

 wordt gebruikt tegen ingewandsziekie tengevolge van kouvatten. 



De bladeren smaken rauw als mosterd en hebben een kleine Biade 

 bitterheid. Zij zijn dienstig tot moeskruid, doch meest voor slaven 

 of gemeene lieden. Een zeker empiricus — zegt R. verder — gebruikt 

 de versche bladeren tot genezing van ettergezwellen des buiks. 

 Hij kookt ze met katjang idjo en geeft van het afkooksel alle dagen 

 des morgens den patiënt een goed kopje vol te drinken, die dan 

 wat moet gaan liggen om te zweeten en dat doet niet alleen het 

 aposteem rijpen en openbreken, maar zet ook de etterige materie 

 af, zooals hij bij verscheiden menschen had geprobeerd. 



Wanneer men de groene bladeren met een weinig kalk in de 

 handen wrijft, geven zij een dik, geelgroen sap, hetwelk men smeert 

 op ringworm, doch dat helpt alleen bij kinderen en als de herpes 

 nog versch is (Rumphius). 



Greshoff (Schetsen) deelt uit eigen ervaring mede, dat daoen kèlor 

 bij de inlanders en indo-europeanen een beroemd uit- en inwendig 

 middel is tegen beri-beri. Horsfield (Medicinal Plants, bl. 107) prees 

 de bladeren als zacht werkend diureticum bij gonorrhee en Greshoff 

 meent, dat speciaal dergelijke opgaven van groot belang zijn, omdat 

 het gebruik van de bladeren krachtig is aanbevolen bij hydrops enz. 

 Zij zouden digitalis verre overtreffen. Volgens Van der Burg (Genees- 

 heer 111, bl. 498) heeten de bladeren, indien zij als geneesmiddel wor- 

 den aangewend, limaran; hij zegt, dat het sap ervan wordt ingewreven 

 bij pijnen in de beenen. Het zou ook als braakmiddel worden 

 gebruikt. Rademacher's Beschrijving der planten van Java zegt, dat 

 kèlorbladeren bij kauwen dronkenschap verdrijven. 



De driekantige vruchten zijn gevuld met een witte, kruidachtige vruci 

 substantie, waarin de gevleugelde zaden liggen. Men bereidt er 

 een smakelijken kost van, door de half rijpe te stoven en het van 

 binnen zittende vleesch of merg daaruit te zuigen (Rumph.). Op 

 Java worden de onrijpe vruchten, de klèntang, op dezelfde wijze 

 gebruikt in sajoers bij de rijsttafel. 



