ALTINGIA — ERIOBOTRYA. 197 



pogingen. Altijd door verschijnen bladeren en takken, ten laatste 

 wordt de bloeitijd ongeregeld en dan zijn de schoone vruchten 

 voorgoed verloren. 



Met eenig succes wordt van het geslacht Pirus alleen gekweekt 

 een waarschijnlijk uit Japan geïmporteerde peersoort, op Java ten 

 onrechte japansche appel genoemd, volgens Kwast (Bulletin No. 

 37 Kol. Museum, bl . 196), omdat de vruchten in vorm en kleur 

 eenige overeenkomst bezitten met grauwe reinetten. Zij laat zich 

 overeenkomstig den aard der peren heel stoven, doch de smaak 

 is zuur, ook bij volkomen rijpheid. Volgens Kwast moet zij niet 

 worden geplant beneden 2000 voet zeehoogte. In Teysmannia 1899, 

 bl. 31, schreef Teuscher een warme aanbeveling voor de cultuur 

 in streken, waar de kina groeit en in den regel de indische fruit- 

 soorten geen eetbare vruchten meer geven. Hij kweekte ze op pi. m. 

 3300 voet in West-Java en liefst in stamvorm ; volwassen boomen 

 hadden daar een kruin van 3 a 4 M. middellijn. De vermenigvul- 

 diging geschiedt door stekken of tjangkokken en de boom eischt 

 groote zorg: hij moet volgens de regelen der kunst worden gesnoeid 

 om een losse, luchtige kroon te verkrijgen en te behouden en alle 

 waterloten moeten bij den oorsprong glad worden weggesneden. 

 De bloemen komen in bundels van 8 tot 30 aan de toppen van 

 het vruchthout; daarvan zetten er 3 tot 12, doch het is niet raad- 

 zaam er meer dan 2 of 3 van een bundel tot ontwikkeling te laten 

 komen. Bij het uitdunnen verwijdert men in de eerste plaats die, 

 welke op korte steeltjes staan. De vruchtdracht is rijk; aan goed 

 ontwikkelde boomen zijn de takken dikwijls met vruchten bela- 

 den. Het uitdunnen in aanmerking nemende, is het niet gewaagd 

 te schatten, dat iedere boom jaarlijks minstens een honderdtal mooie, 

 groote, peren kan voortbrengen en dat aantal wordt natuurlijk grooter, 

 als men de vruchttrossen niet uitdunt; zij zijn dan echter kleiner 

 en niet zoo fraai ontwikkeld. De schil is roestkleurig en krijgt een 

 licht oranjebruine tint wanneer de vruchten rijpen. Zoodra zij be- 

 ginnen te geuren, worden zij geplukt en dan laat men ze 2 of 3 

 dagen narijpen. Zij kunnen uit de hand en gestoofd worden ge- 

 geten. Teuscher noemt den geur verrukkelijk en roemt den rinschen 

 smaak der rauwe, mits niet overrijpe vruchten. Gestoofd acht hij 

 ze minstens even goed als geconserveerde californische appelen. 



Eriobotrya japonica, Lindl. 



Volksnamen. Japansche mispel — Soend: Lokwat (Garoet), 



Papalaan. 

 Vruchtboom, 5 a 10 M. hoog. inheemsen in Japan en verbreid 

 over alle warmere landen der aarde, met succes zelfs in Zuid- 

 Frankrijk gekweekt. In het Garoetsche vindt men hem vrij veel, 

 doch volgens Pemimpin Pengoesaha Tanah van Sept./Oct. 1915 

 is de vruchtzetting daar alleen in droge jaren overvloedig. In het 

 Tijdschr. voor Land- en Tuinbouw en Boschcultuur, 5e jaargang, 

 bl. 197, schreef Wigman, dat hij te Buitenzorg goed groeit, doch 

 geen vrucht draagt. In Teysmannia 191 1 , bl. 44 zegt dezelfde, dat men 

 misschien op 3 a 5000 voet in een streek met langdurige droogte 

 en veel zonneschijn kans heeft om lekkere vruchten te verkrijgen; 

 die, geteeld in het vochtige klimaat van Tjibodas, zijn naar den 



