FRAGARIA- PRUNUS. 201 



Prunus, spec. div. 



Europeesche Prunussoorten worden in de bergstreken op Java 

 wel eens aangetroffen. Cordes (Indische Gids 1889, bl. 2293) zegt, 

 dat men op den Tengger abrikozen (Pr. armeniaca, L.) kweekt. In het 

 Tijdschrift voor Land- en Tuinbouw en Boschcultuur 1885 6, bl. 418, 

 worden, zonder vermelding van groeiplaatsen evenwel, behalve 

 abrikozen ook kersen (Pr. cerasus, L.) genoemd, terwijl het landgoed 

 Tjiomas bij Buitenzorg wordt aangewezen als de plaats waar men 

 heerlijke A:/oos/>sp/'w//7Zt , n(Prunusdomestica,L.). zou hebben gegeten. 

 Bevestiging ook van dit laatste bericht is evenmin overbodig, aan- 

 gezien Verwisseling mogelijk is met de z.g. japansche pruim, die 

 wel wat van de kroosjespruim weg heeft. Pruimen echter schijnen 

 inderdaad niet zoo zeldzaam te zijn. In de verslagen van vruchten- 

 tentoonstellingen wordt er herhaaldelijk gewag van gemaakt en 

 Teysmann deelt mede (in het Natuurk. Tijdschr. v. N. 1. dl. XI, 

 bl. 160), dat hij wilde pruimen en perziken vond op den Tengger, 

 waar zij best groeiden en met vruchten beladen waren: als ze rijp 

 zijn, is volgens T. de smaak tamelijk goed, hoewel veel minder 

 dan van de europeesche. In het Tijdschr. v. Land- en Tuinbouw 

 en Boschcultuur wordt te aangehaalder plaatse verder bericht, dat 

 men perziken, Prunus persica, Sieb. & Zucc, verwilderd vond 

 nabij Toegoe bij het opgaan van den Poentjak aan de buiten- 

 zorgsche grens. Verder wordt er gesproken van de in den Oosthoek, 

 vooral op den Tengger, gekweekte perziken, die in de groote 

 plaatsen op de pasars verkrijgbaar zijn: de vruchten worden rauw 

 oneetbaar genoemd, tengevolge van te weinig ontwikkeld en te 

 hard vruchtvleesch, doch gestoofd met suiker zijn zij een gezochte 

 spijs in de europeesche huishouding. In het Tijdschr. v. h. Kon. 

 Ned. Aardr. Genootschap 1895, bl. 223, wordt gezegd, dat de op 

 denDiëngen Tengger groeiende perziken 'waarschijnlijk door de 

 chineezen zijn ingevoerd, niet als ooftboomen echter, doch om- 

 dat de bloemen bij hunne feestelijkheden een groote rol spelen en 

 omdat aan de vruchten de kracht wordt toegeschreven om booze 

 geesten te weren. Op die gebergten heeten zij : djamboe prèsik, dj. 

 wëlanda, dj. wèr of kêmiri landa. 



Prunus trifolia, Roxb., de japansche pruim, een opgerichte heester 

 van 2 tot 4 M. hoogte, wordt volgens Backer's Schoolflora niet zeld- 

 zaam aangeplant. Blijkens het Verslag 1894 omtrent 's Lands Plan- 

 tentuin (bl. 62) werden in dat jaar vier verscheidenheden ingevoerd 

 uit Japan, waarvan de Hatanhyo en Suikamono te Tjibodas tot 

 krachtige planten opgroeiden: op het eind van het jaar waren 

 enkele exemplaren reeds 4 voet hoog. De andere twee stierven het 

 volgende jaar uit. Het verslag over 1896 bericht, dat eenige planten 

 goed groeiden en enkele normaal ontwikkelde vruchten droegen. 

 Dat over 1899 (bl. 69) vermeldt, dat zij overvloedig droegen, maar 

 de vruchten ongenietbaar waren. Backer noemt de vruchten eet- 

 baar, doch in smaak ver achterstaande bij goede europeesche 

 pruimen. 



In droge streken op voldoende hoogte schijnt men van dit ge- 

 slacht, zij het geen schitterende, dan toch in ieder geval betere 

 resultaten te mogen verwachten dan van de andere vruchtboomen 

 uit de gematigde luchtstreken. 



