206 LEGUMINOSAE. 



met den bast van Albizzia procera, Benth., soms als vischvergif 

 (K. & V. -I. bl. 310). 



Pithecolobium lobatum, Benth. 



Volksnamen. Mal: Djèngkol, Djéring— Soend: Djèngkol — 



Jav : Djingkol. 



Boom, tot 26 M. hoog, algemeen door de inlanders op Java 

 aangeplant en in vele streken, o.a. in Bantam, verwilderd (K. & 

 V. — I, bl. 268). 



Het hout wordt volgens Hasskarl's Nut (No. 246) wel voor huis- 

 bouw aangewend, doch het wordt spoedig door boeboek aangetast 

 en duurt niet langer drie jaar. Ridley (Mal. Timmerhoutsoorten, 

 bl. 37) noemt het zacht, bijna onbruikbaar en alleen geschikt voor 

 doodkisten en brandhout. 



Volgens Jasper & Pirngadie (Vlechtwerk, bl. 72) wordt langs de 

 kust van Z.O. Borneo /w/w/z-vlechtmateriaal zwartge'<leurd, door 

 het te koken met het sap van den bast van den djaring en daarna 

 in de modder te leggen; elders in hetzelfde gewest bezigt men voor 

 dat doel meer de bladeren ; bamboe- of poeroenreepen begraaft 

 men eerst drie etmalen lang in de modder, wascht ze schoon, 

 kookt ze dan met een brij van gestampte djaringbladeren en past 

 ten slotte nog gedurende drie dagen een modderbad toe. De op deze 

 wijze verkregen zwarte kleur is volgens J. & P. zeer bestendig. 

 De verkoolde jonge bladeren bezigt men als strooipoeder bij ge- 

 sneden wonden, bijv. bij de besnijdenis: de wond geneest alsdan 

 onder korstvorming en ettering is uitzondering (Dr. dj. Soeria Darma 

 in Tijdschr. v. Inl. Geneeskundigen 1896, bl. 46). Hasskarl vermeldt, 

 dat de asch van oude bladeren, vermengd met klapperolie, wordt 

 gebruikt voor het bestrijken van schurttige plekken. De jonge 

 bladeren worden gegeten en voor lekker gehouden (Het Nut). 

 Ik trof ze te Batavia wel aan op de pasars en men deelde mij 

 mede, dat zij rauw met trasi en asëmgarëm als toespijs worden 

 genutiigd. 



De schil der vruchten wordt volgens Hasskarl gestampt en als 

 zeep of asch van padistroo aangewend om het haar te wasschen. 

 Men vindt dat bevestigd in het Tijdschr. v. Inl. Geneeskundigen, 

 ter plaatse bovengenoemd. 



De zaden, terwille waarvan de boom door d'jw inlander wordt 

 gecultiveerd en die hij, volgens Sollewijn üelpke (bl. 230), op den 

 leeftijd van 10 a 15 jaar ten getale van gemiddeld 500 stuks per 

 jaar begint voort te brengen, mogen zich niet verheugen in de 

 sympathie van d(jn europeaan ; men vindt ze zelden vermeld zonder 

 het epitheton „stinkende". Zij worden van zeer jong tot rijp door 

 de inlanders rauw gegeten als toespijs, de meer dan half ont- 

 wikkelde echter — tenminste te Buitenzorg— meest gekookt. Hass- 

 karl maakt zich tot tolk van den europeeschen smaak door te 

 verklaren, dat zij niet lekker zijn ; de inlander daarentegen is er op 

 verzot. Voorts zegt hij, dat de urine van iemand, die ze gegeten heeft, 

 een bijzonder doordringende, sterke lucht bezit, die dagen lang 

 de plaats niet verlaat, waar dezelve is „uitgegoten". Evenals alle 

 andere schrijvers, die dit onderwerp aanroeren, vermeldt hij nóg 

 minder aangename gevolgen van het djengkolgenot, n.1. dat het 



