ACACIA. 217 



stofgehalte (30 a 35 %, vaak hooger), biedt door zijn groote bast- 

 productie en aanpassingsvermogen aan grond en klimaat, voordeden 

 boven de andere zóó groot, dat vooral deze in cultuur is, op groote 

 schaal in Natal. Volgens Tropenpflanzer 1913, bl. 495, gedijt de wattle 

 daar het best in een strook, 25 tot 120 KM. van de kust, tusschen 

 1000 en 3000 voet boven de zee ; zeer goed groeit hij ook in de buurt 

 van Kaapstad en in de oude Boerenrepublieken tusschen 4500 en 

 5800 voet. In de volgende aflevering van hetzelfde tijdschrift (bl. 

 621) wordt gezegd, dat een gemiddelde jaartemperatuur van 10a 

 15° C. en een regenval van minstens 400 mM. tot de gunstigste 

 groeivoorwaarden behooren. Het lijkt mij daarom niet zoo geheel 

 zeker, dat de blackwattle kans van slagen heeft in Oost-Java, zooals 

 Koorders meent (Teysmannia 1893, bl. 299), daar het een subtro- 

 pische plant is. In het Verslag 1889 omtrent 's Lands Plantentuin, 

 bl. 39, wordt gezegd, dat in het boschdistrict Semarang-Vorsten- 

 landen Acacia decurrens op tweejarigen leeftijd 3 a 5 M. hoog was 

 en 5 cM. dik; de boompjes waren wel slank, maar toch krachtig 

 ontwikkeld. De houtvester achtte hem daarom geschikt voor her- 

 bossching op aanzienlijke hoogte. Van recenten datum is het gebruik 

 van A. decurrens om theetuinen tegen de nadeelige gevolgen van 

 nachtvorsten te beschermen. In het Verslag van het Proefstation 

 voor Thee over het jaar 1915 deelt Bernard mede, dat het moeilijk 

 is voor ondernemingen boven 4000 voet zeehoogte een leguminoos 

 te vinden, die krachtig genoeg opschiet en zich in de theetuinen 

 gunstig wil ontwikkelen, doch dat een zoodanige plant waarschijnlijk 

 is gevonden in A. decurrens, die op genoemde hoogte zeer bevre- 

 digend groeit. Rant (Mededeeling No. lil Kina Proefstation, 1916) 

 is er niet mee ingenomen. Om de boomen tot bloeien te brengen 

 plantte hij ze zeer dicht opeen en misschien als gevolg daarvan 

 hadden zij sterk te lijden van djamoer oepas en verder van gom- 

 ziekte, soms als gevolg van de djamoer oepas-ziekte. Bloei trad 

 wel in, doch Rant's vertrek belette hem te constateeren, of zij kiem- 

 krachtig zaad voortbrachten. Op Tjibodas dragen zij blijkens een 

 aanteekening van Wigman in Teysmannia 1906(bl. 732) geen vrucht, 

 terwijl zij dat in Natal reeds op zeer jeugdigen leeftijd doen. Op 

 5-jarigen leeftijd leveren de boomen daar al bruikbaren bast en 10 

 jaar is wel het maximum, dat men ze oud laat worden. Een beschrijving 

 van de cultuur zou te ver voeren; een uitgangspunt voor de uit- 

 gebreide literatuur daarover vindt men in de aangehaalde publi- 

 catie's en een overzicht geeft Buil. Imp. Inst. 1908, bl. 157. 



In stede van voor den bast, schijnt men op Java meer oog te Gom. 

 hebben gehad voor de gom, die Rant in groote hoeveelheid aan 

 stam en takken zag ontstaan. Een in Oost-Afrika ingezameld mon- 

 ster bleek echter van zeer geringe waarde (Pflanzer 1912, bl. 670) 

 en men schijnt er nergens eenig werk van te maken. 



In het Museum : Gom. 



i. Acacia farnesiana, Willd. 



Volksnamen. Mal : Kembang bandara (S . W . K . ) K. nagasari 

 — Jav : Kembang djëpoen, Sari oesit. 

 Sterk gedoomde heester of kleine boom, afkomstig van Zuid- 

 Amerika, die zich door zaad gemakkelijk voortplant en thans in 



