222 LEGUMINOSAE. 



128/3447. loof binnen enkele dagen vergaat (Van Heiten, Mededeeling No. 

 1 Cultuurtuin). Leucaena glauca wordt warm aanbevolen voor 

 tusschen plant ing in theetuinen (Mededeeling No. 25 Theeproefstation 

 — 1913). Het Boschwezen verkreeg insgelijks gunstige resultaten op 

 gronden van goede kwaliteit; op een schralen bodem bleek de alang- 

 alang niet, de djati echter wèl te worden onderdrukt (Tectona 

 1913, bl. 655). In het zoo juist genoemde tijdschrift, vooral in de 

 eerste jaargangen, komen uitvoerige berichten voor omtrent met 

 Leucaena glauca in het boschbedrijf opgedane ervaringen. 



De deugdelijkheid van Leucaena glauca als groenbemester en scha- 

 duwboom voor de koffiecultuur is ernstig in twijfel getrokken door 

 Keuchenius(lndische Mercuur29/ Tl 5) omdat zij inhet buitengewoon 

 droge jaar 1914 een bij uitstek geliefde voedsterplant is gebleken 

 voor een witte schildluis, die groote schade kan aanrichten in 

 de koffie. Keuchenius achtte daardoor de Leucaena veroordeeld. 

 Tegelijkertijd verscheen evenwel Mededeeling No. 7 van het Proef- 

 station Malang, waarin Dr. Arens zegt, dat de witte luis in de koffie 

 met vrucht in de practijk met een petroleum-zeepemulsie kan 

 worden bestreden en dat de lamtara, zonder nadeelige gevolgen 

 voor dezen, daarvan kan worden bevrijd door flamboyeeren. Op 

 een vergadering van de Malangsche Landbouw Vereeniging betoog- 

 de dezelfde dan ook, dat er voorloopig geen aanleiding bestaat om 

 den lamtara, die zulke goede diensten heeft bewezen, door een 

 anderen schaduwboom te vervangen (Publicatie's N.l. Landbouw 

 Syndicaat 1915, bl. 706). 



t. Het hout wordt algemeen hooggeschat voor wagenboomen (K. 



& V. — 1, bl. 268). Hasskarl's Nut (No. 440) zegt/dat het slechts 

 gering is van omvang, maar hard en dat het wordt aangewend 

 voor stelen van werktuigen, rijststampers, krisscheeden enz. 



eren. De twijgen en bladeren vormen volgens Veeartsenijkundige Bladen 



1912, bl. 87, een smakelijk voeder voor herkauwers. Op sommige 

 soorten van dieren moet dit een eigenaardige uitwerking hebben, 

 tenminste in de Antillen. Tropenpflanzer 1897, bl. 200, geeft een 

 referaat uit Prometheus, ontleend aan een voordracht van Morris, 

 meldende, dat eenhoevige dieren er hun manen en staartharen, 

 varkens al hun borstels door verliezen. Op den gezondheidstoestand 

 der dieren schijnt dit niet van invloed te zijn en het haar komt 

 ook terug als een verandering van het dieet wordt ingesteld. Het 

 nieuwe haar is echter geelachtigwit, zoodat de dieren er in schoon- 

 heid niet op vooruitgaan. Bij herkauwers heeft men deze ver- 

 schijnselen niet waargenomen. 



ra. Volgens Hasskarl worden de jonge bladeren en onrijpe vruchten 



rauw als toespijs bij de rijst gegeten; de rijpe zaden zouden in 

 een pan gebraden en vervolgens fijngestooten bij de rijst worden 

 genuttigd. Alleen de onrijpe peulen worden wel eens ter pasar 

 gebracht; de boontjes daaruit ziet men rauw eten, doch de schillen 

 wegwerpen. Aan de /.aden schrijft men een wormdrijvende kracht toe. 

 Daarliet zaad ruim 4 stikstof bevat, heeft men aanbevolen (Publi- 

 caties van het N.l. I.andb. Syndicaat 1913, bl. 287) het gemalen als 

 boengkil (meststof) aan te wenden en dat het inderdaad als zoodanig 

 wordt gebezigd,, blijkt uit dezelfde Publicaties 1914, bl. 461. 

 //; het Museum . Hout, zaad. 



