J_V, LEÜUM1NÜSAE. 



hij voegt er bij, dat deze hoofdwassching liet ongedierte doodt. In de 

 Philippijnen wordt insgelijks de geklopte bast van oudsgebrnikt als 

 haarwaschmiddel en tegen pityriasis, d.i. schurfligen uitslag aan ha- 

 rige lichaamsdeelen, vooral aan het hoofd (Kevv Bulletin 1911, bl. 474). 



De jonge bladeren worden volgens Rumphius gekookt, volgens 

 Hasskarl rauw gegeten. 



De vruchten zijn de grootste peulen, die men van eenig gewas 

 kent; zij zijn tot 3'/ 2 voet lang en een hand breed, vaak echter 

 veel kleiner, sommige recht, andere gekromd. Zij bevatten 7 tot 15 

 groote, platte, vrijwel ronde boonen, die bekleed zijn met een 

 droog, bruin pleister, dat gemakkelijk is af te wasschen. Na reinigen 

 vertoonen zij een stevige, glimmende, kastanjebruine schil, waar- 

 onder twee witgekleurde zaadlobben. De jonge, halfrijpe boonen, 

 die lichtrood zijn, worden insgelijks gebruikt tot reiniging van 

 het haar: de nog weeke inhoud wordt met water tot een dunne 

 pap gewreven, die op het hoofd wordt gesmeerd. Op Bali, Java 

 en Sumatra roosteren arme inlanders de versche boonen totdal 

 de schil barst en eten dan den nogal bitteren inhoud. Beter is 

 echter de geroosterde boonen een etmaal in water te weeken en ze 

 daarna nog eens te koken, want als zij niet goed „uitgewerkt" zijn, 

 bezwaren zij het hoofd (Rumph.). 



Onder No. 875 deelt Hasskarl in Het Nut mede, dat de zaden 

 geroosterd door kraamvrouwen worden gegeten, om het lichaam 

 „in orde te brengen". Zij zijn geregeld op de pasars onder de daar 

 te koop aangeboden geneesmiddelen te vinden (Vorderman, Ge- 

 neesmiddelen I). Geschild worden zij in kleine dosis wel inwendig 

 gegeven tegen maagpijn en voorts maken zij deel uit van verschil- 

 lende samengestelde medicijnen (Boorsma, Plantenstoffen IV, bl. 

 63). Dezelfde onderzoeker vond in den bast en het houtsaponine, 

 in de zaadkernen, behalve saponine, pi. m. 18° „ gele, smaaklooze 

 olie, die geringe sporen alcaloïd bevat, terwijl het ontvette poeder 

 daarvan vrij bleek te zijn. Greshoff (Plantenstoffen II, bl. 69) vond 

 insgelijks saponine en in den bast minstens 0.05% alcaloïd. 



In het Museum: Boonen. 



Parkia biglobosa, Benth. (P. Roxburghii, Don.). 

 Volksnamen. Mal: Aki, Këdafweng — Soend : Peundeuj — 

 Jav : Këdawoeng: 

 Woudreus, soms 50 M. hoog en 7.50 M. dik, dikwijls 40 M. hoog 



en 2 a 3 M. dik, niet gezellig groeiend voorkomende op geheel Java 

 beneden 500 M. 



Hoewel het hout in nogal groote hoeveelheid en in reusachtige 

 afmetingen te krijgen is, wordt liet door de inlanders als te weinig 

 duurzaam niet gebruikt: het is effen wit, grof en week en bevat geen 

 kernhout (K. & V.— I, bl. 276). Volgens de opgave van Koorders 

 in Tectona lil, bl. 121, zou dit hout te Manila worden gebruikt als 

 grondstof voor de lucifersindustrie, doch in de Eerste javaansche 

 Lucifersfabriek te Semarang werd het, blijkens de mededeeling twee 

 bladzijden verder, onbruikbaar bevonden wegens zijn onaange- 

 namen reuk. 



Van den bast werd mij te Buitenzorg medegedeeld, dat hij, met 

 adas-poelasari gekookt, wordt gebezigd als middel tegen schurft. 



