242 LEGUMINOSAE. 



het vellen der bosschen gespaard wegens de buitengewone hardheid 

 van zijn hout. Gewoonlijk ziet men hem staan in ontgonnen grond, 

 wanneer al het overige van het woud sinds lang is verdwenen '). 



Het roode hout is ongemeen hard en vrij grof van vezel: het 

 gelijkt in sommige opzichten op mërbaoe (Intsia). Voor buitenwerk 

 is het onbruikbaar wegens zijn groote neiging tot scheuren, doch 

 voor binnenwerk en vooral voor meubelen heet het geschikt te zijn. 

 Ook zou het geen weerstand bieden aan de witte mieren, doch 

 Ridley vermeldt verscheiden voorbeelden van stompen van boo- 

 men, die na jaren nog te hard waren om er met een bijl in te 

 kappen. In gevallen, dat de bijl de sterkste was van de twee, bleek 

 altijd het hout gaaf en goed. Kolen van dit hout gebrand, worden 

 buitengewoon geroemd (Ridley, Mal. Timmerhoutsoorten, bl. 50). 

 De Clercq (No. 1963) deelt mede, dat het hout wordt gebruikt voor 

 masten en roeren. 



Vermoedelijk heeft Berkhout (bl. 32) dezen woudreus bedoeld 

 met den mëngris of tangris, dien hij beschrijft als den zwaarsten 

 boom van Banka. Hij zegt, dat bij de inlanders het hout bestand 

 heet tegen insecten en vocht en dat het hout der wortellijsten, 

 hoewel grof van vezel en warrig van draad, zeer gezocht is voor 

 tafelbladen. Ook in een ander mij ten dienste staand bericht van 

 Banka, wordt van het hout van den mëngris gezegd, dat het be- 

 stand is tegen weer en wind, boeboek en witte mieren en voor- 

 namelijk wordt gebruikt voor meubelen. 



In het Museum: Hout. 



128/3536. Cassia alata, L. 



Volksnamen. Mal: Daoen koepang, Daoen koerap, Gëlèng- 



gang, Këtèpèng, Koepang-koepang (Menado) — Soend : Kë- 



tèpèng badak, Ki man i la — Jav: Këtèpèng këbo, K.tjina 



Mad : Atjon-atjonan. 



Onder den naam van Herpetica beschrijft Rumphius (Vil, bl. 



35) dezen in alle tropische landen voorkomenden heester als een 



boompje, een arm dik, niet ouder wordend dan twee jaar. Men 



Huidaandoe-. gebruikt de bladeren tegen herpes; met water worden zij op een 



ïen ' steen gewreven tot een papje, daarbij eenige druppels sap van 



djëroek nipis gedaan en dan op den ringworm gesmeerd. Na twee 



of drie maal moet de herpes genezen zijn en de Javanen gaan hierop 



zóó vast, dat als de koerap voor deze remedie niet wil wijken, hij 



door hen voor ongeneeslijk wordt gehouden. Bij het opsmeren bijt 



deze zalf weinig of niet, wat verwonderlijk is, zegt Rumphius, omdat 



men anders den herpes met pijnlijke middelen moet aantasten. Deze 



zalf wordt ook gebruikt tegen om zich vretende schurft. 



Hiermede is het voornaamste nut genoemd; in alle heete lan- 

 den is Cassia alata een uitstekend middel gebleken tegen ring- 

 worm -) en üreshoff besluit zijn Schets (bl. 43) met de woorden : 



') Deze beschrijving past ook volkomen op den toealang van Sumatra's 



Oostkust; liet daar ingezamelde herbarium bleek echter steeds Koompassia 

 parVrfolia, Prain te zijn, waarvan niet anders bekend is, dan dat hij dient 

 als bijenboom. 



2 ) De Heer Backer deelde mij mede, dat hij bij ervaring weet, dal met 

 hetzelfde uitmuntende resultaat ook C. hirsuta, L. kan worden gebezigd. 



