244 LEGUMINOSAE. 



Cassia angustifolia, Vahl. 



De eng.-indische (Tinnevelly) Senna, een volgens De Clercq 

 (No. 680) om de laxeerende bladeren gekweekte heester, komt 

 hier niet voor; voor den inlandschen medicijnhandel worden sen- 

 nabladeren in kleine hoeveelheid aangevoerd onder den eng. -indi- 

 schen naam van sèna mëki. Zij worden gelijk overal elders gebruikt 

 als purgeermiddel. De maleiers beschouwen ze volgens Ridley (Mal. 

 Geneesmiddelen, b!. 10) als goed vooralle kwalen, omdat zij worden 

 verondersteld van Mekka afkomstig te zijn. 



In het Museum: Bladeren. 



Cassia divaricata, Nees & Bl. 



Volksnamen. Jav: Hantaboga, Imer këbo. 

 Heester, 2 tot 5 M. hoog, met een stammetje ter dikte van 10 a 12 

 cM., voorkomend in Midden- en Oost-Java tusschen 600 en 1300 

 M. zeehoogte (Backer, Schoolflora). Ottolander bevond hem zeer 

 geschikt voor het verbeteren van dorre grondstukken, die bruikbaar 

 werden voor de koffiecultuur, en als tijdelijken windbreker (Cul- 

 tuurgids 1893, bl. 692). 



1283536. Cassia Fistula, L. 



Volksnamen. Mal: Biraksa — Soenó : Boengboengdèlan, Tang- 

 goli — \av: Klofwer,Klohor, Tanggoeli, Ténggoeli, Trënggocli 

 — Mad: Kaloboer, Klobor— Mak: Kajoe radja. 



Dikke, kromme boom, 15 tot 20 M. hoog en 60 a 70 cM. dik, 

 thuis behoorend in de laagvlakte, op Java vooral veelvuldig voor- 

 komend in de djatibosschen (K. & V. — II, bl. 11). 

 teis. Een afkooksel van de wortels wordt door Mevr. Kloppenburg 



warm aanbevolen voor het zuiveren van diepe wonden en ver- 

 zweringen, die na wasschen en het opleggen van compressen van 

 dit afkooksel wonderlijk snel zouden genezen. 



Het hout wordt gezegd duurzaam en sterk te zijn, bruikbaar voor 

 kleine houtwerken en landbouwwerktuigen; in lange afmetingen is 

 het niet te krijgen (K.&V.). Rumphius(II,bl. 83) beschrijft het als bleek- 

 geel, dicht, zwaar en hard, aan de oude boomenroodachtig, omtrent 

 het hart zwartgrauw, mettertijd geheel zwart wordend als pokhout. 



De versche bast wordt volgens denzelfden, van de grauwe schors- 

 laag ontdaan, geschraapt gebruikt om den brand uit te trekken, in 

 het bijzonder die, welke is veroorzaakt door kruit en schotwonden. 

 Volgens Filet (No. 1306) wordt hij gebezigd als surrogaat voor 

 pinang. Belangrijker is de toepassing in de inlandsche leerlooierij, 

 die evenwel te kampen heeft met schaarschte aan dit materiaal. 

 Men zie onder Acacia leucophloea, Willd. Van Romburgh vond 

 in den bast van Cassia Fistula, L. (op droge stof berekend) 5.6 °/ 

 looistof (Teysmannia 1893, bl. 294), doch dit, was takbast en 

 moet bovendien wel arm materiaal zijn geweest. In Tectona I, 

 bl. 92, komt een analyse voor van drie monsters stambast van Ma- 

 dioen, die respectievelijk 5.5, 8.3 en 10.5 % looistof, op droge stof 

 berekend, bleken te bevatten, dus gemiddeld belangrijk hooger 

 dan het gehalte, door Van Romburgh geconstateerd. Een ander uiter- 

 ste schijnt mij evenwel toe het gehalte, door Dr. G. C. A. van Dorp 

 te Katwijk gevonden in een monster uit Oost-Java, door mijn tus- 

 schenkomst verkregen met het doel na te gaan of trënoooeli-bas\ 



