246 LEGUMÏNOSAE. 



Ten deele doen deze dienst als purgeermiddel, waarvoor zij 

 vooral iu Rusland — volgens het Jaarverslag 1912 van de Kamer 

 van Koophandel en Nijverheid te Makassar de voornaamste afne- 

 mer — zouden worden gebruikt, doch volgens Bulletin No. 42 Kolo- 

 niaal Museum — 1909, bl. 204, zijn de grootste consumenten de 

 tabak- en snuiffabrieken, die het moes gebruiken voor het sausen 

 van tabak. In de apotheek bezigde men het voorheen meer dan 

 thans als hoofdbestanddeel van een zacht laxeerenden likkepot. 

 De naam oudemannetjeadrop herinnert, aldus het bulletin, aan het 

 veelvuldig gebruik, dat er vroeger in Holland van de pijpcassia 

 werd gemaakt om bij oude lieden de ongemakken van bezwaarlijke 

 spijsvertering tegen te gaan. 



Ook op Java zijn de vruchten een steeds op de pasars verkrijg- 

 bare inlandsche medicijn. 

 Puipa. Men heeft te Makassar den uitvoer van het merg alléén beproefd. 



Dit werd verkregen door de peulen te splijten en daarna met een 

 stokje den inhoud er uit te stooten. De finantieele resultaten 

 daarvan waren echter, naar mij door den proefnemer werd mede- 

 gedeeld, zeer ongunstig. 



In het Museum: Hout, bast, vruchten, merg. 



12R3336. Cassia glauca, Lam. (C. fruticosa, Koen.). 



Volksnamen. Mal. Mol: Kémbang koening. 

 Heester of kleine boom, door Rumphius (IV, bl. 63) beschreven 

 onder den naam van Flos flavus als een struik gelijk de bekende 

 Caesalpinia pulcherrima, Sw., niet wildgroeiend, doch voor sieraad 

 bij de huizen geplant, 

 wortels. De wortels, in water gekookt en gedronken, zijn goed tegen 



gonorrhee; het hout is wit, broos en onbruikbaar. De jonge bla- 

 Biadcren. deren worden, als ander moeskruid, gekookt; de smaak is beter 

 dan de reuk, doch zij zijn wat hard. De baliërs wrijven ze onder 

 in- en uitwendige mi.ddelen om te verkoelen (Rumph.). 



In de zaden vond Greshoff (Plantenstoffen I, bl. 30) dezelfde stof, 

 die het werkzame beginsel vormt van de bladeren van Cassia alata, L. 



128/3536. Cassia javanica, L. 



Volksnamen Soend : Bocngboengdèlan — Jav : Tanggocli, 

 Tënggocli, Trenggocli, T. wangwang. 



Meestal kromme, 20 tot 25 M. hooge en tot 35 cM. dikke boom, 

 buiten Java niet wildgroeiend bekend, daar uitsluitend beneden 

 400 M. voorkomend, in vele streken vrij algemeen. Voorts wordt 

 hij wel als sierboom geplant om de bloemen. 



Het hout is volgens sommige inlanders nogal duurzaam en 

 bruikbaar voor huisbouw; het is echter niet in groote hoeveel- 

 heden en zeer zelden in groote afmetingen te krijgen. De bast 

 dient soms voor de leerlooierij, doch is minder geacht dan die 

 van C. Fistula, L. Van Romburgh vond in uit de Preanger af- 

 komstige schors 4.2 % looistof (berekend op droge stof). * De 

 evenals de tusschenschotten der vruchten bitter smakende zaden 



* Herhaling van de looistofbepaling is niet overbodig, daar dit, voor 

 i mij bekend, de eenige gepubliceerde opgave is; in Dekker's Looi- 

 stoffen monographie komt C. javanica niet voor. 



