CASSIA. 249 



Cassia pumila. Lam. 



Volksnamen. Jav: Entjèng-èntjèng, Pis koetjing, Tjondèn. 

 Opgericht of neerliggend kruid, 25a50cM. hoog, voorkomend in 

 Midden- en Oost-Java vanaf de laagvlakte tot op 2000 M. zeehoogte 

 (Backer, Schoolflora). Volgens Van Heiten (Mededeeling No. II Cul- 

 tuurtuin) bleek het een uitstekende groenbemester voor Hevea- en thee- 

 tuinen te zijn en goede diensten te bewijzen tegen afspoelen van den 

 grond: hoewel niet geheel, gaat het toch voor een groot deel den 

 snellen groei van het onkruid tegen en is bestand zoowel tegen regen 

 als tegen droogte. Het heeft een oppervlakkige gelijkenis met het 

 kruidje-roer-mij-niet, maar is ongedoornd en vertakt zich zoodanig, 

 dat één plant een oppervlakte van 9vierk. M. grond bedekt. Het produ- 

 ceert veel, doch zeer fijn zaad. Aangezien de kans op mislukken bij di- 

 rect uitzaaien in den aanplant heel groot is, verdient het aanbeveling 

 overdekte kweekbedden aan te leggen en de plantjes in de tuinen uit te 

 zetten — op afstanden van 2X l ! /a voet — als zij ongeveer x \ 2 voet 

 hoog zijn. Zaait men direct uit, dan moet de aanplant meer worden ge- 

 wied dan in het andere geval om te ontgaan, dat de jonge planten door 

 het sneller groeiende onkruid worden verstikt. Na ongeveer 2' / 2 maand 

 is de bodem bedekt: zes maanden daarop gaan de planten bloeien 

 en na een jaar beginnen zij af te sterven. Tegen dien tijd kan men 

 ze onderwerken ; doet men dit tegen het eind van den westmoesson, 

 dan komen vanzelf weder jonge plantjes te voorschijn. 



i. Cassia siamea, Lam. (C. florida, Vahi). 



Volksnamen. Mal. en op Java: Djoewar, Djohar. 



Welbekende, snelgroeiende boom, een van de op Java beneden 

 1000 M. zeehoogte het meest gecultiveerd wordende boomsoorten, 

 thuisbehoorend in Voor- en Achter-Indië en equatoriaal Sumatra 

 (K. & V. — I, bl. 271). 



Op Java wordt het hout alleen gebruikt als brandhout, waar- 

 voor de boomen in het begin van den regentijd vaak van hun 

 kruin worden beroofd. Op Sumatra weet men er beter partij van 

 te trekken. Cordes (Tijdschr. d. Ind. Mij. v. N. & L. dl. 14, bl. 

 150) zegt, dat het jonge hout wit is met zwarte strepen, het rijpe 

 fraai donker, bijna effen zwart, iets bruin gevlekt, uiterst sterk, 

 zwaar en hard : het is de hardste houtsoort van Sumatra's Westkust en 

 wordt wegens deze eigenschap kajoe bësi genoemd. Voor stijlen en 

 bruggen is het zeer geschikt, doch slechts in kleine afmetingen 

 te verkrijgen. In het landschap Soengie Pago, dat rijk is aan 

 uitmuntende houtsoorten, worden de stijlen voor woningen bij 

 voorkeur van djohar vervaardigd. Het behoort goed van spint te 

 worden gezuiverd, daar het anders spoedig verrot (Cordes). Bij oude 

 boomen is het spint niet meer dan twee vingers dik ; de rest bestaat uit 

 een ijzerhard hout, dat bijna niet te bewerken is. De E.A. W. Ambtenaar 

 te Fort de Koek schreef dan ook in Febr. 1909, dat het niet kan 

 worden gezaagd, doch gekloofd en bekapt moet worden. Hij noemde 

 het zeer geschikt voor bruggedek en voor jukpalen. Wat het uiterlijk 

 van het hout van dezen verachten proletariër aangaat, in schoonheid 

 wordt het door weinig andere houtsoorten overtroffen — als men 

 het eenmaal vlak en glad heeft weten te krijgen. 



In het Museum : Hout. 



