234 LEGUMINOSAE. 



zaden worden uitgelegd op 8 cM. afstand op overdekte bedden, 

 waarvan de bedekking geleidelijk wordt verminderd en geheel weg- 

 genomen als de zaailingen een hoogte hebben bereikt van 15cM. Als 

 ze iets grooter zijn, kan men ze uitplanten, waarnamen inden eersten 

 tijd heeft te zorgen voor beschutting. De plantwijdte bedroeg in 

 den cultuurtuin 3 M., doch dat is te nauw. In Bulletin No. 9 (1907) 

 van de Inspectie van den Landbouw in West-Indië wordt gezegd, 

 dat men begint met 5 M., doch door uitkapping tenslotte moet 

 komen op 10 M. in het vierkant en dat zelfs die afstand misschien 

 (in de West) op den duur te klein zal blijken. Aan zichzelf over- 

 gelaten heeft de boom neiging om als struik te groeien, zoodat 

 hij volgens Van Romburgh door geregeld te snoeien en in zijn 

 jeugd op te binden, op stam moet worden gehouden. 



Hout. Van de eigenschappen van het hout is niets bekend ; in de West 



dient het wel eens voor kromhouten, overigens om te branden. 



Bast. De bast is looistofhoudend, doch Van Romburgh constateerde een 



gehalte van slechts 7 a 8 %, op droge stof berekend. De cultuur 



vruchten, beoogt derhalve alleen het winnen van de peulen. Hier begint de 

 boom vrucht te dragen (V. Romburgh) op 5 a 6-jarigen leeftijd en de 

 productie zou jaarlijks toenemen tot in het 25e jaar. Van een goed 

 ontwikkeld exemplaar zou (hier?) 10 Kg. droge peulen zijn geoogst. 

 Deze S-vormige peulen zijn een op vrij groote schaal in Europa 

 gebezigde looistof; in de tropen voldoen zij minder (Zie Watt's 

 Commercial products, bl. 191, waar de eng.-ind. literatuur over 

 dit onderwerp is vermeld). De vruchten vallen meest droog van 

 den boom. Blijkens de onderzoekingen van het lmp. Institute (Bul- 

 letin 1912, bl. 427) zijn zij echter het rijkst aan looistof als zi^ 

 pas rijp zijn geworden, zoodat wordt aanbevolen ze dan in te za- 

 melen, open te splijten, van de zaden te ontdoen en de schillen 

 zoo snel mogelijk in de zon te drogen ; bij langzame droging vangt 

 een fermentatieproces aan, waardoor gekleurde verbindingen ont- 

 staan, die de waarde als looistof verminderen. De voorgestelde 

 werkwijze lijkt echter zeer bezwaarlijk, daar het splijten en ver- 

 wijderen van de zaden groote moeilijkheden oplevert. 



Het looistofgehalte van amerikaansche divi-divi bedraagt 30 tot 

 50 %; indische peulen bevatten gemiddeld 30% (Dekker, Looi- 

 stoffen). Waarschijnlijk heeft echter Dekker, die ze zelf niet on- 

 derzocht, onder indische verstaan eng. -indische, want Van Rom- 

 burgh vond in de buitenzorgsche niet meer dan 18 %, berekend op 

 droge stof. Van cultuur als looistofproducent is hier geen sprake en 

 ik geloof ook niet; dat die aanbeveling verdient, tenminste als men 

 cultuur voor uitvoer op het oog heeft. Trop. Agriculturist Mei 1915, 

 bl. 334, schreef, dat er een tijd is geweest dat op Ceylon iedereen 

 Caesalpinia coriaria wilde planten: thans vindt men haar daar alleen 

 in heggen en voor sieraad gekweekt. In verband met het feit, dat 

 Zuid-Amerika een onuitputtelijken voorraad wildgroeiende boo- 

 men bezit, meent de schrijver, dat niemand tot cultuur op Ceylon 

 mag worden aangemoedigd. Op Java is een enkel boompje al, 

 dat hier en daar wel eens wordt aangetroffen; de peulen zijn n.1. 

 opgenomen in de iniandsche geneeskunde, onder den naam van 

 déwi; een afkooksel ervan is een gerenommeerd middel tegen 

 atonische /.weren (Vorderman, Geneesmiddelen II). 



