262 LEGUM1N0SAE. 



regelmatig aantappen geschiedt als volgt. Aan den voet van i\en 

 stam, 20 a 30 cM. boven den grond, beklopt de arbeider voor- 

 zichtig met het handvat van zijn onafscheidelijk kapmes of met 

 een ronden steen, een stuk van den bast van ca 25 cM. hoogte 

 en 15 cM. breedte; dan pelt hij met het mes of met den nagel de 

 buitenste grauwe, bultige schorslaag af, zoodat de geelachtige 

 binnenbast bloot komt. Daaruit zweet na ongeveer 5 dagen een 

 weinig balsem, die, als de hoeveelheid de moeite waard schijnt, 

 in een lap ter grootte van de wond wordt opgezogen. Voor lappen 

 gebruikt men in den regel stukken van oude kleeren, bij voorkeur 

 van witte kleur, doch bij gebrek aan witte neemt men ook andere. 

 De lap wordt op de wond bevestigd door hem op meerdere plaat- 

 sen met de punt van het mes in den bast te klemmen. Nadat 

 de eerste uitvloeiing, die spoedig ophoudt, is weggenomen, wordt 

 de gewonde plaats met vuur behandeld. Men bedient zich daartoe 

 van fakkels, bestaande uit spaanders van een harsrijke houtsoort, 

 die gestadig branden doch geen groote vlam geven. De verhitting 

 duurt zoolang, tot de gewonde bast door en door heet is, wat 



4 a 5 minuten vordert. De zwartgebrande wond laat men aan zich 

 zelf over tot de balsem rijkelijk begint voor den dag te komen. 

 Dit is in den regel het geval na 8 dagen; dan wordt er een lap op 

 bevestigd om den balsem op te nemen, wat wederom verscheiden 

 dagen in beslag neemt. Als de lap verzadigd is, vervangt men hem 

 door een nieuwen en zoo voort, totdat de uitvloeiing heeft opge- 

 houden. Meer dan drie lappen vol levert één maal branden zelden, 

 integendeel vaak minder. Na het ophouden van den balsemvloed 

 wordt de wondvlakte op vele plaatsen ingekorven en worden de 

 sterk gebrande deelen afgekrabd..Deze behandeling heeft na eenige 

 dagen wederom uitzweeten van balsem tengevolge, voldoende om 

 er een of twee lappen mede te drenken. Houdt ook deze uitvloeiing 

 op, dan volgt een tweede verhitting met de fakkel, waarvan het 

 resultaat weer een of twee lappen balsem is. 



Hiermede is de wond uitgeput; de arbeider schraapt nu met 

 zijn mes de geheele wondvlakte tot op het hout toe af, stampt en 

 maalt de schilfers fijn en kookt ze met water uit. Verder wordt 

 vlak boven de afgewerkte plaats een nieuwe wond gemaakt, die 

 op dezelfde wijze wordt behandeld ; de balsem treedt het rijkelijkst 

 uit den ondersten rand van de nieuwe wond, die dus is de bo- 

 venkant van de oude wondvlakte. Elk stuk bast vordert ongeveer 

 6 weken en de wond komt steeds hooger te liggen, tenslotte 



5 a 6 M. van den grond, wat, naar Preuss berekent, het geval 

 is na ongeveer 2'/ 2 jaar. Terwijl het bovenste deel van de baan 

 bewerkt wordt, sluit zich geleidelijk het onderste deel; al naar 

 de breedte der wond eischt volkomen genezing 1 tot 7 jaar. Groote 

 hoornen worden niet slechts op één plaats, doch aan meerdere 

 zijden tegelijk bewerkt en vaak wordt elk stukje vernieuwde bast 

 dadelijk opnieuw in bewerking genomen, zoodat men op één boom 

 soms 30 en meer lappen tellen kan. De levenskracht van den peru- 

 balsem-boom is echter verwonderlijk groot. Men werkt het geheele 

 jaar door, hoofdzakelijk echter in den drogen tijd. 



Het uittrekken van den balsem uit de volgezogen lappen ge- 

 schiedt, als men een genoegzamen voorraad bijeen heeft, door 



