274 LEGUMINOSAE. 



i28 3702.de waterspiegel met een dun vliesje, terwijl de vloeistof zelf een 

 gestadig donkerder wordende groene tint krijgt. Als het water een 

 min of meer zoeten geur verspreidt en niet verder verkleurt, laat 

 men het af in een of ander vat, terwijl de uitgetrokken bladeren som- 

 tijds worden bestemd voor het kweeken van eetbare paddenstoelen. 

 Het afgetapte vocht bevat het splitsingsproduct indoxyl, onder 

 den invloed van een in de bladeren zelf aanwezig enzym gevormd, 

 van het geëxtraheerde indicaan : door oxydatie van het indoxyl 

 ontstaat het onoplosbare indigoblauw. Het oxydeeren geschiedt door 

 de vlceistof in voortdurende beweging te houden, hetzij door op en 

 neerhalen van een mandje aan een langen steel, hetzij door het 

 vullen en leeggieten van een scheppertje. Deze bewerking wordt 

 zoolang voortgezet — met tusschenpoozen wel een half etmaal — 

 tot de vloeistof niet meer schuimt, als wanneer zij een bruinachtige 

 kleur heeft aangenomen. Dan wordt zij met rust gelaten en na 3 

 of 4 uur, soms langer, is de indigo bezonken. De stroogele, kwalijk 

 riekende bovenstaande vloeistof laat men gewoonlijk wegloopen; 

 soms echter tracht men er door aanlengen met kalkwater nog wat 

 indigo uit te winnen. 



De Bie beschrijft vervolgens de wijze, waarop uit die indigopap 

 droge indigo zou worden gemaakt en ook Mayer (De Javaan als land- 

 bouwer en veefokker, bl. 1 13) vermeldt het opkoken van de bezonken 

 indigo, om ballen of koeken te krijgen. Voor de inlandsche markt 

 wordt echter, voor zoover mij bekend, de indigo als regel in den vorm 

 van pasta bereid. Vorderman schreef in het Geneeskundig Tijdschr. 

 v. N. I. 1889, bl. 638, dat de chineezen bij het blauwverven geen 

 gebruik maken van droge verfstof, doch immer van die, welke als 

 een blauwe brij voorkomt. Deze natte indigo wordt, in open bam- 

 boemanden verpakt, van de plaats waar zij wordt aangemaakt 

 naar de blauwververs gezonden. 



De indigo als zoodanig is ongeschikt om te verven, omdat zij 

 onoplosbaar is. Hierin wordt voorzien door de verfstof te redu- 

 ceeren tot een wel oplosbare verbinding; het daarmede gedrenk- 

 te goed verkrijgt dan zijn blauwe kleur door inwerking van de 

 zuurstof van de lucht. Die reductie bewerken volgens Vorderman 

 de chineesche ververs met tape van ketan (zie Oryza sativa, L.); 

 de indigobrij wordt goed vermengd met tape en een weinig kalk 

 en daarna in groo'e tonnen gedaan, waarin het noodige water 

 wordt gegoten. De inhoud wordt herhaaldelijk omgeroerd en moet 

 verder eenige dagen aan zichzelf worden overgelaten, waarbij een 

 langzame gisting intreedt. Deze is kenbaar aan het ontstaan van 

 blauw schuim (Vorderman). De inlandsche ververs reduceeren de 

 indigo gewoonlijk met behulp van melasse of javaansche suiker 

 en kalk, waaraan plaatselijk verschillende stoffen worden toege- 

 voegd, zooals pisang kloetoek, klapperwater, bladeren van djam- 

 boe bidji, mëngkoedoevruchten enz.; bijzonderheden daaromtrent 

 zijn te vinden bij Jasper & Pimgadic, Batikkunst, bl. 31 e.v. en 

 in het Tijdschr. v. Ind. T. L. & V. kunde dl. 36, bl . 44. 



Om na het verven de kleur te verlevendigen moet volgens v. L. C. 

 het weefsel nog even door zuur water worden gehaald. Op Java 

 gebruikt men daarvoor verzuurd rijstwater met suiker. 



In het Museum: Indigo v d europeesche en voor de inlandsche markt. 



