INDIGOFERA. 275 



1283702. Indigofera arrecta, Hochst. 



Volksnamen. Natal indigo — Mal: Taroem daoen aloes — Jav : 

 lom atal, T. katémas. 

 Opgerichte heester, 1 tot 2.50 M. hoog, inheemsen in Abyssinië, 

 op Java ingevoerd tusschen 1860 en 1865 ter vervanging van de 

 tijdens het cultniirstelsel algemeen gekweekte stekindigo, die door 

 de natal indigo werd overtroffen in bladopbrengst en daardoor 

 ook in totaal rendement. Op haaj- beurt echter moest zij het veld 

 ruimen voor de meer zekerheid voor gelijkmatig goed product 

 leverende 1. guatimalensis, Moe, Sess. & Cerv., die in 1872 werd 

 geïmporteerd en 20 jaar lang favoriet bleef, waarna nieuwe werk- 

 wijzen terugvoerden naar de natal indigo, welke thans nog op verfpiant. 

 europeesche ondernemingen het meest wordt aangeplant. Vooral in 

 Midden-Java wordt deze soort ook door de bevolking veel gekweekt. 



Indigo, en wel naar alle waarschijnlijkheid deze soort, wordt Groenbemester, 

 blijkens Publicatie's van het N. I. Landbouwsyndicaat 1915, bl. 468, 

 in Oost-Java op verschillende hoogten met succes gebruikt als 

 groenbemester en tegen afspoeling: ook wordt zij aanbevolen voor 

 het onderdrukken van alang-alang. Dit gewas is echter alleen 

 bruikbaar in tuinen met geen of weinig schaduw. 

 In het Museum: Monsters droge indigo. 



1283702. Indigofera enneaphylla, L. en I. linifolia, Retz. 



Eerstgenoemde soort beschrijft Backer's Schoolflora met den 

 jav. naam dëdëkan als een neerliggend, sterk vertakt kruid, 20 tot 40 

 cM. hoog, voorkomend in droge streken van Midden- en Oost-Java: 

 de laatste als een kruid met van af den grond vertakte, neerlig- 

 gende stengels, 10 tot 30 cM. hoog, aangetroffen op dorre, steen- 

 achtige plaatsen in Midden- en Oost-Java. Beide vond Boorsma 

 (Jaarboek 1906) in den inlandschen medicijnhandel te Djokjakarta 

 onder den naam van troespala. Het gebruik ervan is mij onbekend. 



123 3702. Indigofera galegoides, DC. 



Volksnamen. Mal: Taroem oetan —Jav: Entèng-èntèng djam- 

 prah, Tom wanang, Tomtoman, Wêdoesan. 



Opgerichte heester, 1.50 tot 2.50 M. hoog, beneden 1000 M. 

 zeehoogte groeiend in ruigten, in ijle bosschen en aan waterkanten 

 (Backer, Schoolflora). Als groenbemester bleek hij inden Cultuurtuin Groenbemester. 

 onbruikbaar (Mededeelingen Cultuurtuin No. 1), doch deze klaarblij- 

 kelijk een droger klimaat verkiezende plant wordt inTectona(Aug. 

 191 1, bl. 732) onder de namen marmajatw wêdoesan — misleid door 

 gelijkheid van inl. namen wordt zij daartenonrechteDerrispolyphylla, 

 K.&V. genoemd— aanbevolen voor het onderdrukken van alang-alang 

 op plaatsen in jonge djatibosschen, waarde witte mieren het gebruik 

 voor datzelfde doel van Leucaena glauca, Benth. verhinderen. De 

 wêdoesan wordt gezegd, dezelfde manier van uitzaaien en behandelen 

 te vorderen als Leucaena en toppen zeer goed te verdragen. 



Er wordt gewaarschuwd, o.m. door Dekker (Voederstoffen, bl . Giftigheid. 

 66), tegen het gebruik van de bladeren tot veevoeder. Van Romburgh 

 bevond n.1. (Teysmannia 1903, bl. 27), dat, wanneer men ze eenigen 

 tijd in water legt, die bladeren geen indigo geven, doch naar 

 blauwzuur en aetherische bittere amandelolie saan rieken. Men kan 



