286 LEGUM1N0SAE. 



wijdte van 2 a 3 voet pootgaten gestooten, waarin 2 of 3 zaden 

 worden gelegd, die te voren van de schil zijn ontdaan '). Het 

 kiemen heeft na 4 a 5 dagen plaats; op den leeftijd van ongeveer 

 een maand wordt de aanplant gewied en twee of drie weken later, 

 « tegen den tijd, dat de bloei intreedt, wordt nogmaals gewied, waarbij 

 tevens de plantrijen worden aangeaard. De groeiduur is afhan- 

 kelijk van de variëteit. In de Soendalanden oogst men als de bla- 

 deren beginnen te verwelken, soms eerst als die volkomen droog 

 zijn geworden. Meer en meer gaat men echter ook hier over tot 

 het in Midden- en Oost-Java in zwang zijnde stelsel om te oog- 

 sten, zoodra de vruchten volwassen, doch de bladeren nog niet 

 verdord zijn, teneinde die te kunnen benutten als veevoeder. 



Met het oog op de vruchtzetting is een losse, doorlatende of 

 wèl gedraineerde grond noodzakelijk; een vaste, zware bodem 

 verhindert absoluut de ontwikkeling van vruchten en in dat geval 

 •nvoer. concentreert zich de groeikracht van de plant op het vormen van 

 een bij uitstek weelderige stengel- en bladmassa, welke dicht in- 

 eengeweven den bodem drie voet hoog bedekt. Bisschop Gre- 

 velink (bl. 120) deelt mede, dat daarom in Java's Oosthoek de 

 Arachis hier en daar als tweede gewas tot paardenvoer wordt 

 aangeplant en dat is niet alleen daar het geval. Penning zegt in 

 Veeartsenijkundige Bladen dl. 16, bl. 327, dat het loof, bekend 

 onder den naam rèndèng, zeer veel als veevoeder wordt gebruikt 

 en een bij uitstek goed groenvoer is. De Bie meent, dat het, al- 

 thans bij overmatig gebruik, lichtelijk diarrhee veroorzaakt. Dek- 

 ker (Voederstoffen, bl. 36) geeft een analyse van het stroo en noemt 

 het een waardevol veevoeder, rijk aan eiwit en kalk. 



Indien Arachis alleen voor groenvoer wordt geplant, dan doet 

 men volgens Penning het best te oogsten even voor den bloeitijd, 

 als wanneer de stengels nog zeer sappig zijn, zoodat het geheele 

 kruid zoowel door paarden als door herkauwers kan worden gege- 

 ten. Later worden de stengels hard en dan laat zelfs de buffel ze 

 liggen; het blad is echter ook dan nog een voedzaam voer. 

 Hooi van katjangloof wordt zeer geprezen; inde „Indische Opmer- 

 ker" van 16 Februari 1888 wordt becijferd, dat het zeer voordeelig 

 moet zijn het te bereiden, waarbij het volgende is in acht te nemen. 

 Snijdt men het loof jong, dan krijgt men uitmuntend hooi, doch 

 natuurlijk een laag rendement; wacht men met het snijden te lang, 

 dan worden, zooals reeds gezegd, de stengels hard en ten deele 

 onbruikbaar. Echter dient in het oog te worden gehouden — zegt 

 de schrijver — dat men den eersten snit, waarbij hoogstens 2 / 3 van 

 het loof wordt gesneden, jonger moet oogsten dan den laatsten, opdat 

 de plant voldoende kracht benoude om zich opnieuw te ontwik- 

 kelen. Ofschoon de vruchtbaarheid van den grond en de hoogte- 

 ligging daarin wijziging kunnen brengen, zal men tot den eersten 

 snit ongeveer drie maanden na het planten kunnen overgaan, 

 terwijl men den tweeden (met het oog op de vruchten) pas oogst 

 wanneer de plant haar rijpheid nadert en enkele blaadjes beginnen 



') Hij een vergelijkende proef in den zaadtuin te Buitenzoru bleek een 

 plantverband van 5 X 10" (één zaad per plantgat) de gunstigste financieele 



resultaten op te leveren (Verslag Laridbouwvoorlichtingsdienst I913,bl. 12). 



