ARACHIS. 



287 



128/3803. te verdrogen. Voor het drogen moet dezelfde methode worden ge- 

 volgd als bij het maken van klaverhooi. Men zet het loof op 

 hoopen van ca 15 voet middellijn en 12 voet hoogte en treedt het 

 bij het stapelen zoo vast mogelijk in. Na verloop van 20 tot 24 

 uur ontstaat er in die hoopen een sterke broeiing, welke weldra 

 tot omstreeks 50° C. stijgt. Trekt men er alsdan eenige stengels 

 uit, dan zal men zien, dat ze een kastanjebruine kleur hebben 

 aangenomen. Dit is het teeken dat het tijd is om de hoopen uit 

 elkander te werpen. De rèndèng wordt daarbij in een tamelijk 

 dikke laag over het veld uitgestrooid en zal, nadat de zon er eenige 

 uren op geschenen heeft, volkomen droog en tot opbergen geschikt 

 zijn. Bij regenachtig weer of sterken wind duurt het langer, soms 

 drie dagen, alvorens de broeiing tot de vereischte hoogte stijgt, 

 en dan moet de temperatuur bij herhaling worden opgenomen. 

 Het op deze wijze bereide hooi heeft een aangenamen geur en 

 wordt door paarden en rundvee gaarne gegeten. 



Het oogsten van de vruchten geschiedtdoor de plant uit den grond 

 te trekken en wat er mogelijk in is achtergebleven, uit te graven. 

 De peulen worden op het veld uitgespreid om ze een of twee 

 dagen in de zon te drogen, waarna zij kunnen worden ontdaan 

 van de aanhangende aarde, die dan bros is geworden en gemakkelijk 

 loslaat. Hiertoe worden de vruchten in een vlechtwerk van bamboe 

 gezeefd. Ten slotte worden zij finaal afgedroogd in de zon. 



Voor meerdere bijzonderheden, de cultuur betreffende, zie C. de 

 Savornin Lohman : Beknopte gegevens No. 8 over Cultuurgewassen, 

 uitgegeven door het Dept. van Landbouw, of Van Gorkom's 0. 1. 

 Cultures II, bl. 227. Voor het geheele onderwerp: Kew Bulletin 

 1901, bl. 175 en Bulletin Imp. Inst. 1910, bl. 153. 



De uitvoer van aardnoten heeft bedragen volgens de officieele 

 uitvoerstatistiek (in tonnen): 



Ongepeld. Gepeld. 



Deze uitvoer is van den nieuweren tijd. Nog in het jaar 1888 Kwaliteit. 

 werd in het Tijdschr. d. Ind. Mij. v. N. & L. (dl 33, bl. 187) een 

 dossier gepubliceerd, leidende tot de conclusie, dat aardnoten 

 hier voor export niet in aanmerking kunnen komen en dat aan 

 de oliebereiding voor de voorziening in de plaatselijke behoefte 

 voor den europeaan geen droog brood is te verdienen. Zelfs in 

 1902 moest het Koloniaal Museum (Bulletin 26, bl. 55) op advies 

 van de directie der oliefabriek Calvé te Delft, de eenige hol- 

 landsche fabriek, die aardnoten verwerkt, de cultuur voor export 

 naar Nederland omraden; men achtte alleen mogelijk verkoop 

 plaatselijk, te Singapore of in Australië. In 1912 schreef Dr. Wijs, 



