308 LEGUMINOSAE. 



1838. Derris uliginosa, Bcnth. (Dalbergia h e t erophy 1 1 a, 



Wild.)l 



Volksnamen. Soend: Areuj ki tonggèrèt, Toewa areuj, Toewa 



awèwè — Jav: Gadël, Toweran — A\ï. Amb: Kamocboel, 



Toeba abal. 



WindcMide heester, 2 tot 10 M. lang, algemeen op moerassige 



plaatsen nabij de zee, landwaarts in zeer zeldzaam (Backer, School- 



flora). Rumphius (V, bl. 41) beschrijft hem onder den naam van 



Tuba siliquosa, als een dichten struik, groeiend op met 



houtgewas bedekte stranden en aan de kanten van rivieren. De 



stengels. stengels, zegt hij, zijn nauwelijks een vinger dik doch taai en bijna 



onbreekbaar, zoodat zij de meest geschikte zeelen vormen voor 



her vervoer van zware lasten, mits men zorgt dat zij niet uitdrogen, 



omdat zij dan splijten (R.). Op Java bereidt men er wel eens 



vezelstof uit, voor het draaien van grof touw. 



vischvergif. Dat de stengels worden gebruikt als vischvergif, is niet aan 



twijfel onderhevig : omtrent de kracht ervan loopen echter de 



meeningen uiteen. Hasskarl (Het Nut No. 893) stelt den gestamp- 



ten stengel op één lijn met Derris elliptica, Benth. Rumph. zegt, 



dat men den stengel met de bladeren neemt en die, na kneuzen, 



werpt op plassen of met steenen afgezette plaatsen, om kleinere 



zoutwatervisschen te bedwelmen, doch dat het 't zwakste van de 



hem bekende vischvergiften is. De grootste bladeren kan men 



zelfs gebruiken als wikkelblad voor strootjes. 



In het Museum: Stengels. 



128 3838. ? Derris spec. 



Volksnamen. Mal: Tali berkoempoel— Alf. Amb: Waliahoeöen. 

 De F n nis convolutus van Rumphius (V, bl. 69), in navol- 

 ging van Miquel wel gehouden voor Derris montana, Benth., wordt 

 door R. beschreven als een struik of heester, bij zijn oorsprong 

 nauwelijks een arm dik, die zich verdeelt in vele lange, ronde 

 stengels, welke zich slingeren door de ruigte of, als de plant 

 alleen staat, in een wonderlijke verwarring als een bos of klomp 

 door elkaar loopen. Men vindt hem in open velden aan de oevers 

 der rivieren. 

 Bladeren. De jonge, malsche, lichgroene bladeren worden rauw gegeten 



bij bokasan, sago en kanari, doch bij de negorijen vindt men 

 ze weinig, omdat zij gestadig door het vee worden afgeweid. De 

 ambonneezen koken ze somtijds, zooals ook wordt gedaan met 

 ander moeskruid, bij boonen. De een weinig gekneusde bladeren, 

 in water geweekt of gekookt, geven een zacht zweetdrijvend drankje, 

 dat bij koorts wordt ingegeven, vooral aan kinderen; de koorts 

 wordt door dit middel gebroken. 



*»o. I.uchresta Horsfieldii, Bcnn. 



Volksnamen. Jav: Palakia, Pranadjiwa. 

 Opgerichte heester, 1 M. hoog, bekend van het Himalaya-geberg- 

 te, den Maleischen archipel, de Philippijnen en Formosa, op Java 

 voorkomende op enkele bergen tnsschen 4000 en 6000 voet, doch 

 vrij zeldzaam ; naar men zegt, is hij moeilijk te kweeken. De vmcht- 

 jes zijn een vermaard, doch uiterst moeilijk te verkrijgen inlandsen 



