GLYCINE-ERYTHRINA. 323 



volgens K. & V. wordt het als te grof en te weinig duurzaam door de in- 

 landers niet gebezigd, maar zou het voor pakkisten wel bruikbaar zijn. 



De bast, vervolgt Rumphius, met pinang gekauwd en het sap Bast. 

 ingeslikt, geneest rooden loop en de bladeren worden, gemengd Bladeren, 

 onder andere sajoers, gekookt gegeten. K. & V. berichten, dat in 

 enkele streken — o.a. Besoeki — de bijna volwassen bladeren rauw 

 als groente worden genuttigd. In smaak en reuk herinneren zij aan 

 versche snijboonen; de jonge bladeren zijn nagenoeg zonder reuken 

 smaak. Dr. Boorsma vernam te Buitenzorg, dat de bladeren gestoomd 

 worden gegeten, hetzij eenvoudig als voedsel, of met de bedoe- 

 ling er goed van te slapen. Bij kleine kinderen zouden ze als 

 slaapmiddel ook als tapel worden toegepast. Om de melkafschei- 

 ding te bevorderen — aldus weer Rumphius — laat men de bla- 

 deren met die van Gumira (Premna spec.) in klappermelk gekookt 

 eten en legt ze tegelijkertijd op de borst. Het sap uit de versche 

 bladeren wordt wel in abcessen gedruppeld om te zuiveren en daar- 

 door de genezing voor te bereiden, doch dit middel is onzeker en 

 werkt in elk geval langzaam. De bladeren en bloemen, op eeniger- Bloemen. 

 lei wijze genuttigd, werken stondendrijvend. De zaden worden door zaden. 

 arme lieden gekookt of een weinig geroosterd gegeten (Rumph.). 

 Ook Hasskarl's Nut (No. 208) vermeldt dit gebruik van de zaden 

 en voegt er ten overvloede bij, dat zij niet bijzonder lekker zijn. 

 In Achter-Ind;ë worden zij, fijngewreven, uitwendig gebezigd als een 

 souverein geneesmiddel tegen de beten van (giftige ?) slangen 

 (1' Agr. pratique d.p. chauds Jan. 1911, bl. 62). 



Als Ge la la al ba beschrijft Rumphius (11, bl . 234) nog de 

 bontbladige v,ar. picta, die ook op Java een zeer enkele maal als 

 sierboom wordt aangeplant onder den naam van dadap sabrang. 

 In het Mal. der Mol. heet zij galala poetih, in het Amb. Alf: 

 oekèn moni. Zij dient daar volgens Rumph. insgelijks voor pagers 

 en de bladeren worden gebruikt op dezelfde wijze als die van 

 galala itani. Voorts plegen de inlanders daarmede de gekookte 

 rijst aftedekken in verband met hun hooiacntigen geur. 



Erythrina lithosperma, Miq . (E. Hypaphorus BoerL, 



E. secundiflora, Hassk., Hypaphorus subum- 



brans, Hassk). 



Volksnamen. Zie beneden. 

 Tot 22 M. hooge en 80 a 120 cM. dikke, nogal kromme boom, 

 meestal echter van matiger afmetingen en de gecultiveerde (on- 

 gedoomde) boomen gewoonlijk slechts half zoo dik. Hij komt voor 

 in geheel Z.O. Azië, op Java in het wild tusschen 1100 en 1500 

 M. in het oostelijk deel van het eiland, doch op geheel Java op 

 allerlei standplaatsen en zeer verschillende zeehoogten verwilderd. 

 Hij behoort tot de meest veelvuldig geplante boomen van Java : door 

 de inlanders wordt hij veelal gebruikt als steun voor sirih en peper 

 en eenmaal was hij met Erythrina crassifolia, Kds, den geheel onge- 

 stekelden dadap ajam of dadap sala (Jav.), waarvan Backer's School- 

 flora zegt, dat het misschien een bastaard is tusschen E. lithosperma 

 en E. indica, op Java de schadu wboom bij uitnemendheid voor koffie- schaduwboom. 

 tuinen. In vele streken is echter de cultuur voor dat doel onmogelijk ge- 

 worden door de hevige ziekten, waardoor de dadap' wordt geteisterd. 



