PHASEOLUS. 335 



i28/390i. worden zij door de gebruikers toch met wantrouwen bejegend, 

 omreden de hoeveelheid blauwzuur veranderlijk is. De prijs, die 

 ervoor bedongen kan worden, is mitsdien betrekkelijk laag. ') 



3) Witte rangoon- of burmaboonen gelijken op gewone kleine 

 witte boonen en geven slechts sporen cyaanwaterstof. 



4) Limaboonen zijn groot en wit; zij gelijken op groote witte 

 boonen. Dit type wordt zeer veel aangeplant in de Vereenigde 

 Staten, Zuid-Europa, Madagascar en elders. Meestal zijn deze ge- 

 heel vrij van cyaanwaterstof en wanneer het wel is aangetroffen, 

 is het nooit anders geweest dan in sporen. Deze vorm schijnt vol- 

 komen onschadelijk. Toch wordt aanbevolen om, als hij in nieuwe 

 streken in cultuur wordt genomen, monsters van de eerste oogsten 

 te doen analyseeren, om de zekerheid te erlangen, dat onderde 

 gewijzigde omstandigheden geen achteruitgang heeft plaats gehad. 

 Boonen van dit laatste type verdienen dus verre de voorkeur 

 boven de andere vormen van Phaseolus lunatus en pogingen wor- 

 den aangewend om in Eng.-Indië beter betaalde vormen in de 

 cultuur in te voeren. 



Op Java heeft men bij het teniet gaan van den kratokuitvoer tot 

 1913 berust in het denkbeeld, dat Phaseolus lunatus giftige boonen 

 oplevert. Op Madagascar echter heeft de cultuur van kaapsche 

 boonen in dienzelfden tijd belangrijke vorderingen gemaakt. Volgens 

 Bulletin Agricole de Maurice 1912, bl. 743, heeft men op eerstgenoemd 

 eiland door selectie een groote verbetering verkregen van de kwali- 

 teit; de kleine, roode, gevlekte boonheeftplaatsgemaaktvoorgroote, 

 blanke zaden, zooals door den verbruiker verlangd worden. In 1'Agr. 

 prat. d.p.c. 1914, bl. 239, komt een uitvoerstaatje voor van kaapsche 

 boonen van Madagascar. In 1904 vertegenwoordigde de export van 

 930 ton een waarde van 248,000 francs, in 1912 een uitvoer van 6.073 

 ton een waarde van 2.807.000 francs. Madagascarboonen, door 

 Teysmann herkend als Phaseolus lunatus, L., zijn in 1858 op Java 

 ingevoerd (Natuurk. Tijdschr. v. N. I dl. XVI, bl. 299 en 310); 

 onder welken naam zij gekweekt worden, is mij niet bekend. 



Voor de keuze van witgekleurde boonen pleit een zeer belangrijke 

 factor n.1. de prijs. In Bulletin Imp. Inst. 1912, bl. 393 wordt gezegd, 

 dat in Engeland (en elders) van de exotische boonsoorten slechts 

 witte of roomkleurige voor menschelijke consumptie in aanmer- 

 king komen; alle droge gekleurde boonen dienen alleen voor vee- 

 voeder. De toenmalige prijs van voederboonen bedroeg ongeveer 

 £ 5 per ton, terwijl z.g. witte boonen, geschikt voor gebruik van 

 den mensen, £ 10 tot 24 opbrachten, afhankelijk van kleur, vorm 

 en kwaliteit. Het afzetgebied voor boonen van goede kwaliteit in 

 Europa is onbegrensd. Daarbij moet nog worden opgemerkt, dat 

 de waarde van boonen voor de consumptie zeer sterk achteruitgaat 

 door breuk ; partijen met een maximum van 2 % gebroken zullen des- 

 noods nog worden geaccepteerd, doch bij een hooger percentage 

 zal aan den afscheep per sé zuivering moeten vooraf gaan. 



De eerste poging om op Java limaboonen in te voeren dateert, 



') Uitvoerige bijzonderheden omtrent rangoonboonen, die in 1912 in belang- 

 rijke hoeveelheid zijn ingevoerd in Holland en verkocht als zeer goedkoop 

 surrogaat voor de inheemsche bruine boonen, vindt men in Bulletin No. 

 52 van het Kol. Museum, bl. 118. 



