336 LEGUMINOSAE. 



zooals gezegd, van 1913. In het Verslag van den Landbouw- 

 voorlichtingsdienst over dat jaar, bl. 28, wordt vermeld, dat een 

 grool aantal amerikaansche variëteiten in denSelectietuinte Buiten- 

 zorg werd uitgezaaid. Het meerendeel bloeide abnormaal vroeg 

 en bracht onvolkomen ontwikkelde zaden voort, doch een paar 

 slaagden er bevredigend en als tuinbouwgewas zouden deze, 

 naar de meening van Van der Stok, misschien wel kunnen vol- 

 doen. Het is niet onwaarschijnlijk, dat bij een proefneming in 

 droger streken, zooals Oost-Java, de resultaten heel wat meer 

 voldoening zouden hebben gegeven. Hetzelfde verslag 1914, bl. 

 276, bericht den invoer van witzadige vormen uit Cochin-China, 

 die hier zaad leverden. 



Van Heiten beveelt in Teysmannia 1915, bl. 216 voor cultuur aan 

 een uit Suriname geïmporteerden vorm, sébijariboontjes, waarvan 

 de zaden geen blauwzuur heeten te bevatten. Zij moeten worden 

 uitgeplant op 1 X 1 V2 voet > ' n e 'k plantgat een paar zaden: 

 tegen den tijd dat de planten gaan klimmen, plaatst men er staken 

 bij. Op den leeftijd van drie maanden beginnen zij te bloeien en 

 spoedig daarop kan men met het oogsten der peulen beginnen. 

 De halfrijpe boonen worden gestoofd gegeten; zij smaken als 

 witte boonen, doch een weinig zoeter. 



/// het Museum: Kratokboonen. 



901. Phaseolus Mungo, L. 



Eng.-indische boonscort, volgens Watt's Commercial products 

 de beste van alle daar gekweekte peulvruchten, hier sinds kort 

 GroenbemeEter. ingevoerd als groenbemester. In Mededeelingen Cultuurtuin No. 1 

 zegt Van Heiten het volgende: Een zeer bijzondere plaats neemt 

 in de woolly pyrol, een variëteit van Phaseolus Mungo, welke 

 halfliggende stengels heeft en een voortreffelijke groenbemester 

 is, wellicht voor Heveatuinen de allerbeste die wij kennen, doch 

 die in sommige streken, o.a. in het Buitenzorgsche, zoozeer van 

 schadelijke insecten te lijden heeft, dat hij niet in het leven is 

 te houden en derhalve voor die streken helaas onder de onbruik- 

 bare moet worden gerangschikt. 



In meer oostelijk gelegen streken wordt Phaseolus Mungo zeer 

 geprezen als grondbedekker in open tuinen. Donald Mac Gillavry 

 verkreeg er te Sidoredjo uitmuntende resultaten mede in jonge 

 aanplantingen van Hevea en cacao. Tegen den westmoesson legde 

 hij de zaden uit in een verband van drie voet: na ca drie weken 

 werd gewied en ingeboet en dit werd een maand later herhaald. 

 Drie maanden na het uitzaaien was de bodem bedekt met een 

 laag looi zóó dik, dat het zich aanvankelijk liet aanzien alsof de 

 cacao zou worden verstikt: de groenbemester begon in de boompjes 

 te klimmen. Kort daarop trad echter de bloei in en kwam er 

 stilstand in den gioei. Tegen het eind van den regentijd begonnen 

 de zaden te rijpen en in den oostmoesson stierven de planten af. 

 Toen zij verdroogd waren werden zij weggesneden en de stengels 

 met ander vuil onder de boomen uitgespreid. Het winden bleek 

 toen niet zoo sterk te zijn, dat het moeite zou kosten de boompjes 

 van de stengels te ontdoen. De alang-alang, die bij het wieden 

 was uitgetrokken, was door den weligen groei van de leguminoos 



