PH ASEOLUS - VIGNA . 341 



Katjang djabrig met gestreepte peulen als van katjang djogo en 

 roomkleurige zaden, geteekend met een of twee donkere, overlangs 

 loopende lijnen; bij drogen gaat de grondkleur der boonen over 

 in staalgrijs, met bruin gemengd. 



Katjang boentëk gelijkt op de vorige. 



Katjang djèpang heeft stompe, soms min of meer hoekige boonen; 

 de kleur der zaadhuid ligt tusschen rosé en leverkleur. 



Katjang djêlir, komt overeen met katjang djabrig, doch de zaden 

 zijn bruin gespikkeld en na drogen lichter van kleur. 



Katjang hermann ontleent klaarblijkelijk haar naam aan den in- 

 voerder, omdat men daaronder te Buitenzorg niet één, maar meer 

 vormen verstaat. Een dezer heeft een zaadhuid waarvan de kleur 

 ligt tusschen rood en lichtpaars; die vanden anderen vorm is bij 

 de jonge boonen paars, bij de rijpe boonen zwart. De zaadhan- 

 delaren hebben in de laatste jaren ook nog andere vormen in- 

 gevoerd, zooals suikerboonen, met zeer malsche peulen. 



Katjang këmir bezit boonen van nog gerekter vorm dan de ka- 

 tjang djogo en met een pikzwarte zaadhuid. 



In het Museum: Boonen. 



Voandzeia subterranea, Thouars. 



Volksnamen. Mal: Katjang ma ni la — Soend: Katjang ban- 



tën, K. bogor, K. gënggé. 

 Kruipend kruid, inheemsen in Afrika, thans over alle tropische 

 landen verspreid, doch nergens dan in zijn vaderland op eenigs- 

 zins groote schaal gekweekt (Kew Bulletin 1906, bl. 69). Het 

 wordt geplant op dezelfde wijze als Arachis hypogaea, L., waar- 

 mede het gemeen heeft, dat de peul onder den grond rijpt. Die 

 peul bevat niet meer dan één zaad, dat nagenoeg rond is en de 

 grootte heeft van een kleinen knikker. De zaadhuid is roomkleurig, 

 lichtbruin of zwart en somtijds gespikkeld. 



Katjang bogor wordt geroosterd of gekookt gegeten, op laatstge- 

 noemde wijze meest in de sajoer, waarvoor de oude peulen vooraf 

 gepeld worden, terwijl de jonge er met schil en al in worden gekookt 

 (De Bie, Inl. Landb. I, bl. 130). Te Batavia ziet men ze vaak 

 gekookt bij den weg te koop aanbieden als snoeperij. Voandzeia 

 subterranea is dus een voedingsmiddel van zeer ondergeschikte 

 en locale beteekenis. De veelvuldig voorkomende opgave, dat 

 de boonen dienen voor oliebereiding, is tastbaar onjuist, daar het 

 vetgehalte slechts 4 tot 7% bedraagt. 



Bijzonderheden omtrent dit gewas zijn te vinden in Tropen- 

 pflanzer 1911 bl. 413. 

 In het Museum: Zaden. 



Vigna lutea, Gray. 



Volksnamen. Mal: Katjang laoet — Alf. Minah: Rêrèngé 



makènté. 

 Windend kruid, uitsluitend voorkomend op niet moerassig strand 

 (Backer, Schoolflora), door Rumphius (V, bl. 391) beschreven onder 

 den naam van Phaseolus maritimus. De stengels zijn zeer lang, 

 met een dicht loof het strand bedekkende. De gladde, lichtgroene bla- 

 deren kunnen desnoods tot moeskruid dienen, als ze te voren goed 

 worden afgekookt. De langwerpige, groengele of leverkleurige boon- 



