342 LEGUMINOSAE. 



tjes, die wat grooter zijn dankatjangidjo, zijn als spijs niet in gebruik, 

 doch niemand weet er iets kwaads van te zeggen (Rumph.). 



128 3905. Vigna sinensis, Endl. (V. catjang, Wall.). 



Grooter verscheidenheid nog dan Phaseolus vulgaris biedt Vigna 

 sinensis, Endl., die voor zeer uiteenloopende doeleinden wordt 

 verbouwd. Uit een praktisch oogpunt kan men de verschillende 

 vormen verdeelen (zie ook de opsomming aan het slot) naar den 

 habitus in neerliggende en windende, naar het gebruik in groen- 

 bemesters en voedingsgewassen voor mensch en dier ; naar de 

 vruchten kan men ze onderscheiden in vormen, die voor de peul (de 

 windende) en die, welke voor het zaad (de nederliggende) worden 

 geteeld. Beschouwen wij Vigna sinensis eerst als groenbemester. 



Groenbemester. Van Heiten bericht in Mededeelingen Cultuurtuin No. I, dat die 

 inrichting uit Amerika een 10-tal variëteiten ontving van cowpeas. 

 Al spoedig bleek, dat het groctste deel voor het gestelde doel hier 

 onbruikbaar is, zoodat van slechts een viertal aanplantingen wer- 

 den gemaakt. Iron cowpea en clay cowpea toonden zich het best; 

 zij bedekken na 2'/ 2 maand reeds den grond en produceeren veel 

 blad. Whippoonvill cowpea en black cowpea vertoonden meer nei- 

 ging tot klimmen en gaven niet zoo'n groote bladmassa. De eerste 

 twee leven ongeveer een jaar, terwijl de beide andere na 5 a 6 

 maanden afsterven. De zaden worden op een voet van elkaar 

 uitgelegd, in elk plantgat 2 of 3 stuks. Vóór de grond bedekt is, 

 moet de tuin 2 of 3 maal van onkruid worden gezuiverd. In den 

 drogen tijd is de groei beter dan in den regenmoesson. De cowpea 

 is niet kieskeurig op den bodem, doch voor diepe grondbewerking 

 is zij dankbaar. De korte levensduur en de omstandigheid, dat zij 

 zich niet laat snijden, maakt haar naar Van Helten's oordeel minder 

 geschikt voor Hevea-, cacao- of koffieaanplantingen. In Cultuur- 

 gids 1909, bl. 543 en 703, wordt over de cowpea als groenbe- 

 mester veel goeds gezegd. 



Dekker (Teysmannia 1910, bl. 96) acht het, misschien wel terecht, 

 overbodig uitheemsche Vigna-vormen te importeeren waar de in- 

 heemsche katjang dadap door haar hoog stikstof gehalte (4.4 % 

 der droge stof) uitmunt boven alle andere hier voor groenbemes- 

 ting gebezigde planten. In het bijzonder echter beveelt hij Vigna 



veevoeder. sinensis aan voor veevoeder; in het licht stellend, dat de po- 

 gingen om voor dat doel andere leguminosen, z. a. luzerne, in 

 te voeren, wijzen op het bestaan van een behoefte aan een eiwit- 

 rijk groenvoer, vestigt hij de aandacht op kaijang dadap en 

 katjang bèngkok. De bladproduciie noemt hij voor leguminosen 

 vrij bevredigend. Circa twee maanden na het uitzaaien kan het 

 loof worden gesneden en een niet te slechte grond levert dan, 

 zegt hij, zeker nog een tweeden snit, zoo niet een derden. In 

 geen geval eischt de cultuur zooveel zorg en moeite als die 

 van luzerne, terwijl de samenstelling van het loof van katjang 

 dadap gunstiger is: eiwit- en kalkgehalte zijn hooger, het ruw- 

 vezelgehalte 'aanzienlijk lager. Daarbij bezit katjang dadap door 

 de grootte van haar bladeren voordeden boven andere legu- 

 minosen. .ils men zou wenschen over te gaan tot hooiwinning. 

 Elders (Mededeeling No. 8 Dept. v. Landbl — 1909) zegt dezelf- 



