2 OXALIDACEAE. 
Schoolflora). Rumphius (V, bl. 277) geeft het den naam van Oxys 
lutea indica en zegt, dat het in zijn tijd in de hoven werd ge- 
kweekt om het te mengen onder ander moeskruid, voor zure sausen 
bij visch e.d. Met een weinig rijstmeel tot een dun papje gewreven 
en dat opgesmeerd, geneest men den roodehond. Met water ge- 
wreven is het uitgeperste sap een goed spoelmiddel tegen een zeeren 
mond en los, stinkend tandvleesch. In een blad warm gemaakt 
over het vuur en het uitgeperste sap, alleen of verdund meteen 
weinig water, in de oogen gedruppeld, zuivert men die, verdrijft 
het jeuken van de oogleden en verscherpt het gezicht (R.). De 
bladeren met een ui en wat zout in een ander blad gewikkeld 
gestoomd en daarna fijngewreven, werd mij te Buitenzorg opgegeven 
een inwendig middel te zijn tegen maagpijn. Volgens Bulletin No. 
36 Kol. Museum, bl. 132 wordt het sap uit het op de voorgaande wijze 
toebereide kruid op Java toegediend tegen hoest en ook aan paarden 
ingegeven. Het zuurbestanddeel (oxaalzuur) is in grootere dosis giftig. 
In Zuid-Sumatra wrijft men met de boven het vuur verflenste bladeren 
blanke wapens in met het tweeledig doel ze te beschermen tegen 
oxydatie en een fraaie, zwarte kleur te verkrijgen. 
130/3937. Biophytum sensitivum, DC. 
Volksnamen. Mal. : Daoen hidoep (Mol.), Koerang-koerang 
(Mol), Méniran oetan (Mol.)—Soend.: Kalapaän, Ki pajoeng 
—Jav.: Krambilan, Toeroe laré—Tern.: 1go-igo. 
Kruid, 5 à 20 cM. hoog, groeiend op beschaduwde plaatsen (Bac- 
“ker, Schoolflora). Rumphius beschrijft het (V, bl. 301) onder den 
naam van Herba sentiens als een miniatuur klapperboompje, 
waarvan de blaadjes zich bij de minste aanraking, zelfs den adem 
‚van mensch of dier, sluiten. Een plant van zoo buitengewone ge- 
voeligheid heeft natuurlijk allerlei toepassingen en wordt gebruikt 
voor snakerijen, waarvan Rumphius er een paar niet onvermakelijke, 
ofschoon niet zeer kiesche, mededeelt. Ook kan het niet anders, of 
het moet medicinale toepassingen bezitten. Na te hebben uitgelegd, 
wat de ternatanen verstaan onder lodja, n.l. „tering met kortademig- 
heid en gedurig kloppen in de borst bij het sleutelbeen, in het bijzon- 
der als men wat geloopen heeft”, vermeldt hij, dat daartegen een af- 
kooksel wordt ingenomen van eenige dezer boompjes, met wortel en 
al uitgetrokken, als zij in hun volle fleur staan. Tegen buikpijn wik- 
kelt men er eenige in pisangblad, braadt ze onder de heete asch en 
eet ze, bevochtigd met wat sap van lémon swanggi, op. Als zij be- 
stemd zijn voor kinderen, doet men er water bij, of geeft de wor- 
tels te kauwen met pinangwortels. De ternataansche meesteressen 
zijn van meening dat dit kruid, dikwijls genuttigd, de jeugd conser- 
veert: dit zou zijn gedemonstreerd aan zeker „duitsch officier” (R.). 
130/3930. Averrhoa Bilimbi, L. 
Volksnamen. Mal.: Bélimbing asam — Soend.: Tjalingtjing 
woelét — Jav.: Blimbing woeloeh. 
Boom, tot 10 M. hoog en 25 à30cM. dik, algemeen gekweekt 
om de vruchten en soms verwilderd (K. & V. — IX, bl. 111). 
Op Bali wordt volgens Rumphius (l, bl. 118) het vocht, dat 
Bladeren. ontstaat bij het wrijven van de bladeren van Blimbingum teres, 
