24 SIMARUBACEAE. 
bitterstof voor een goed deel in de zaden huist en de plant snel 
(in drie jaar) en overvloedig vrucht draagt. Men behoeft dus geen 
boomen te kappen of te schillen, maar alleen de zaden te ver- 
zamelen. Behalve de hoogst verdienstelijke ontdekker heeft echter 
nog niemand eenig pleizier van deze stof beleefd: men is er niet in 
geslaagd om de vruchten of eenig ander deel in den europeeschen 
drogerijhandel in te voeren. 
In het Museum: Zaden, olie. 
138/4114. Quassia amara, L. 
Volksnamen. Soend.: Géntèng peudjit. 
Opgerichte heester, 2 à 3 M. hoog, inheemsch in tropisch Amerika, 
vaak als sierheester ín tuinen aangeplanten soms verwilderd (Backer, 
Schoolflora). Het is de stamplant van het oorspronkeiijke kwassi- 
of bitterhout van Suriname, dat thans volgens Kew Bulletin 1894, 
bl. 402 wegens gebrek aan aanvoer van het echte, meest is ver- 
vangen door het quassia-hout van Jamaica, afkomstig van Picrasma 
excelsa, Planch. Bitterhout, zoowel het echte als dat van de An- 
tillen, wordt gebruikt als tonisch middel bij maaglijden en in het 
groot als door Kew hoog geroemd insecticide voor het verdelgen 
van bladluizen e.d. Het werkzame bestanddeel van het hout van 
Quassia amara bestaat uit een aantal bitterstoffen, tot een hoeveel- 
heid van 0.1 ®/, daarin aanwezig; behalve voor dieren is bitterhout 
volkomen onschadelijk. 
138/4116. Eurycoma longifolia, Jack. 
Volksnamen. Mal.: Bidara laoet, B. pahit, B. poetih, Kébél, 
Mempoleh (Banka), Toengkè ali (Minangk.) — Bat. : Babi 
koeroes, Pakengoenjo. 
Sierlijk strandboompje, tot 6 M. hoog, vooral in het westelijk deel 
van den Maleischen archipel voorkomend, op Java niet aangetroffen. 
Ridley (Mal. Geneesmiddelen, bl. 22) zegt, dat deze bidara laoet 
of pênawar pahit de medicijn is, die de maleier het best kent als 
middel tegen koorts. Als de meeste planten van deze familie bevat 
zij in al haar deelen een bittere stof. Alleen de wortelbast echter is 
het als geneesmiddel gebruikelijke deel (R.). Van Billiton werd mij bij 
een toegezonden monster medegedeeld, dat een aftreksel van den 
wortel zelf wordt gebruikt en uit de Lampongs ontving ik bericht, 
dat een aftreksel van den gestampten wortel wordt gedronken te- 
gen bloedafgang en van den bast als middel tegen klieren. 
Greshoff houdt in Schetsen (bl. 90) op gezag van Scheffer en 
Vorderman staande, dat Eurycoma longifolia de rechte stamplant 
is van het bidara laoet van den inlandschen medicijnhandel en zegt, 
dat men wèl onderscheid moet maken tusschen het bidara laoet 
van Sumatra, Banka en Billiton en dat van Oost-Java, Bali en Timor: 
het grootste deel van het indische slangenhout zou afkomstig zijn 
van Eurycoma. Hoewel herhaaldelijk van bevoegde zijde tegen- 
gesproken, toont Greshoff's dwaling een taai leven. Boorsma stelde 
een opzettelijk onderzoek in naar het voorkomen van Eurycoma- 
en Strychnoshout als medicijn. In het Pharmaceutisch Weekblad 
1915, bl. 1671 schreef hij, dat het hem op Java nooit gelukt is 
Eurycoma-hout machtig te worden. Van de buitenbezittingen ont- 
