32 BURSERACEAE. 
den naam beschreven (Il, bl. 167) als de hoogste boom der Molukken. 
Hout. Het hout is broos en niet duurzaam. Uit den stam vloeit een taaie, 
Hars. slijmerige hars, die helder en doorschijnend verhardt, doch meestal 
verontreinigd is door vuil van de schors of van den grond. Zij wordt 
gebruikt voor toortsen, welke echter bij het branden een onaange- 
name lucht verspreiden. Men bezigt deze hars ook voor het vast- 
zetten van metaal in hout, bijv. van messen in hun heft, en de terna- 
tanen gebruiken ze voor het bestrijken van hun vaartuigen, voor 
welk doel de hars met klapperolie wordt aangemaakt; het koken 
gaat echter gepaard met groote bezwaren, wegens de neiging van 
de hars tot opbruisen en overkoken. 
Zaden. Deze reus onder de kanariboomen brengt ook de grootste zaden 
voort, n.l. ca 7.5 cM. lang en 5cM. breed, driekantig, met uitstekende 
ribben; de zijvlakken zijn gerimpeld. De schaal is glashard en bevat 
drie celletjes, waarvan er meestal slechts één een kern bevat, die 
moeilijk is te ontdoen van de zaadhuid. Deze kanarisoort is daarom 
niet gezocht, doch de bergbewoners eten haar wel, zooals elders de 
tamme kanari wordt gegeten (Rumphius). 
In het Museum: Hars, zaden. 
139/4140. Canarium denticulatum, B. 
Volksnamen. Jav.: Kanarèn, Raoe woelan, Sadjêng. 
Boom, 25 tot 30 M. hoog en 60 à 80 cM. dik, in Midden- en 
Hout. Oost-Java voorkomend beneden 1000 M. zeehoogte. Het witte hout 
werd op enkele der groeiplaatsen bruikbaar geacht, maar wegens te 
Zaden. geringe duurzaamheid voor huisbouw niet hoog geschat; de zaden _ 
zijn waarschijnlijk eetbaar (K. & V.—lV, bl. 39). 
1309/4140. Canarium hirsutum, Willd. 
Volksnamen. Alf. Leytimor: Kamakoan. 
Dubieuze soort, de Canarium odoriferum hirsutum van 
Rumphius (ll, bl. 157), door dezen beschreven als een boom gelijk 
Hats. Canarium balsamiferum, Willd. Uit de oude stammen, die een vadem 
dik zijn, druipt vanzelf, zegt hij, een weeke, slijmerige hars, rood en 
geel van kleur, waar een olie uitloopt als men er op drukt. Deze hars 
droogt mettertijd donkerrood en zwartachtig op. Versch is zij lieflijk 
van reuk als amber, doch de boom levert er zoo weinig van, 
dat men haar zelden inzamelt. De vloeibare olie is niet kleverig 
en vervliegt snel; de inlanders wrijven er zich de haren wel mee in. 
Soortgelijke harsen waren Rumphius bekend ook van Boeton, 
Boeroe, Ceram en de Oeliassers, doch die zijn in het geheel niet te 
identificeeren. 
139/4140. Canarium hispidum, B/. 
Volksnamen onvast en locaal. Soend.: Ki mèrang — Jav.: 
Dhok, Djambéjan. 
Boom, 15 tot 25 M. hoog en 35 à 45 cM. dik, verbreid over den 
Mal. archipel, op Java niet zeldzaam beneden 1000 M. zeehoogte. 
Hout. Het hout, broos en niet duurzaam zijnde, wordt door de inlanders 
niet gebruikt (K. & V. — IV, bl. 43). 
Hasskarl’s Nut No. 176 geeft voor Canarium hispidum, Bl. # majus, 
Hassk. den naam biroe en zegt daarvan het volgende: De bast wordt 
