CEDRELA. A1 
140/4155. gebruik voor sigarenkisten en heeft daar het vroeger uit Manila 
aangevoerde Cedrela-hout verdrongen. Ook op Sumatra’s Westkust 
wordt aan ingoe-hout wegens zijn duurzaamheid nogal waarde toege- 
kend. Het wordt daar volgens Cordes (Tijdschr. d. Ind. Mij. v.N. & L. 
1869, bl. 154) veel gebezigd voor prauwen en ook voor planken. 
De bast heeft een sandelreuk en smaak en een kleine bitterheid, Bast. 
doch niet onaangenaam. Die van den rooden vorm, in verschen palm- 
wijn gedaan, maakt dien niet alleen bitter, maar geeft hem ook 
een sandelreuk. Voorts is hij in groot gebruik in de medicijnen: 
men wrijft hem met Acorus Calamus, L. en water en geeft het uitge- 
perste sap te drinken tegen koorts of men maakt van den bast alleen 
een pap en wrijft het lichaam daarmede in om te verkoelen. Op de- 
zelfde wijze wordt hij ook gebruikt tegen een gezwollen milt, in welk 
geval men poetjoek en adas daarbij doet (Rumphius). 
Den soortnaam febrifuga dankt de boom aan de gunstige meening, 
die Blume had van de werking van den bast als koortswerend middel: 
in zijn Bijdragen (bl. 199) houdt hij over de therapeutische werking 
een formeele verhandeling. Deze reputatie is echter geusurpeerd; wèl 
heeft men zeer gunstige resultaten waargenomen van zijn gebruik bij 
ingewandsziekten. Waitz (Practische waarnemingen, bl. 27) vereert 
hem den naam van „goddelijken bast, waarmede ik het geluk heb 
gehad eenigen mijner medemenschen het leven te redden”; hij bevond 
hem zeer werkzaam tegensommige vormen vanchronischen buikloop. 
Horsfield (Medicinal plants, bl. 125) zegt, dat deze bast —een van de 
meest werkzame en waardevolle van onze inlandsche medicijnen — in 
zich vereenigt een groot samentrekkend vermogen en een evenredi- 
gen graad van bitterheid, gepaard aan een zeer aangenaam aroma. Op 
zijn aanbeveling zou een officier van gezondheid van de hollandsche 
marine hem met voordeel hebben aangewend in verschillende ge- 
vallen van chronische dysenterie. Nadien ís deze bast ook door ande- 
re geneesheeren gebezigd, somtijds met goed resultaat. Toch wordt 
hij niet veel gebruikt. Waitz drukt zijn verwondering uit, dat de ja- 
vanen hem niet benutten, terwijl andere volkeren in den Indischen 
Archipel met zijn geneeskracht bekend zijn. In het Geneeskundig 
Tijdschr. v. N. Il. dl 6, bl. 287 wordt gezegd, dat een afkooksel 
wordt gebruikt tegen koorts, diarrhee en dysenterie, in het oos- 
telijk deel van Java meer dan in het westen. Ook K. & V. berich- 
ten, dat op Java de bast somtijds als medicijn wordt gebruikt en 
vermelden, dat de proefnemingen door een geneesheer te Bondo- 
woso ermede genomen als inwendig (adstringeerend en tonísch) 
geneesmiddel bij sommige op dysenterie gelijkende chronische inge- 
wandsaandoeningen, met succes werden bekroond. Eenig bijzonder 
bestanddeel werd er evenwel niet in aangetroffen (Greshoff, Schetsen, 
bl. 126); de onloochenbaar gunstige werking bij sommige vormen 
van buikziekten moet worden toegeschreven aan de looistof. 
De bast zweet volgens Rumphius een smaaklooze gom uit, die Gom. 
somtijds niet wil opdrogen. Elders deelt hij mede (III, bl. 126), dat 
als men kapt in de schors van den witten vorm, er een soort van 
stijfsel uitloopt, die mettertijd opdroogt tot harde kegels, helder en 
doorschijnend als kersegom. 
Volgens K.&V. wordt het type gevonden in West-Java, doch variëteiten. 
het voorkomen daarvan werd met zekerheid geconstateerd op 
