48 MELIACEAE. 
en stokjes werd gringginghout bij de proefneming te Kediri geschikt 
bevonden (Teysmannia 1896, bl. 506). 
Bast. Volgens Indische Vergiftrapporten No. 12 brengt het vocht, dat 
ontstaat, als men mindibast stampt, duizeligheid en braking teweeg, 
als men het mengt onder dranken. Van Romburgh vermeldt, dat er 
door Eijkman een bitterstof in werd gevonden. Blume (Bijdragen, bl. 
208) roemt den bast van Melia Azedarach en dien van Azadirachta 
indica, Juss. als zeer geneeskrachtig; zij zouden niet alleen uitmun- 
tende wormdrijvende middelen zijn, doch tevens wegens hun to- 
nische eigenschappen in menig opzicht met kinabast in werking 
overeenkomen. Derzelver gebruik zou bijzonder aangewezen zijn bij 
verzwakkende doorloopen zonder neiging tot ontsteking, in het bij- 
zonder bij het bort (cholera morbus). Dat die bast daadwerkelijk in 
de indische geneeskunde wordt gebruikt, is mij niet gebleken. Mevr. 
Kloppenburg vermeldt slechts, dat een aftreksel van den gebranden 
Bladeren. bast en een papje van de bladeren —het eerste als wassching — aan- 
beveling verdient tegen blauwe of zwarte schurft. Zie beneden. 
Zaden. Volgens verschillende opgaven bestaan de zaden voor een aan- 
zienlijk deel (50 tot 60 °/, van het zaadgewicht) uit een donker 
gekleurde, onaangenaam riekende, scherp bitter smakende olie. 
Echter wordt in Tropenpflanzer 1904, bl. 578 gezegd, dat het olie- 
gehalte slechts 4.62°/, van het zaadgewicht uitmaakt en dat het 
niet mogelijk is de kernen van de harde schillen te scheiden, zoodat 
de olie alleen zou zijn te winnen door extraheeren van de gemalen 
zaden, wat bij het lage oliegehalte natuurlijk niet loonend kan zijn. 
Veel van het nut, aan dezen boom toegeschreven, berust vermoede- 
lijk op verwarring met verwanten. Men vindt hem vaak vermeld als 
persian lilac of indische sering, namen die evenwel meer speciaal 
passen op den algemeen om zijn bloemen gekweekten tjakra-tjikri 
(mal.) = kokrok-kikrik (jav.), welken men ook vindt aangeduid 
met de wetenschappelijke namen Melia sambucina, Bl. en Melia 
sempervirens, Roxb. De zoo juist opgegeven inlandsche namen 
schijnen echter somtijds ook te worden gebruikt voor den mindí, 
waarvan trouwens de tjakra tjikri slechts een vorm is. Blume ver- 
meldt van den tjakra-tjikri, dat de bladeren, in boeken gelegd, 
die beveiligen tegen motten en andere insecten en dat zij met succes 
in verschen staat, gekneusd, uitwendig worden aangewend tegen 
hoofdzeer (Bijdragen, bl. 208). | 
Literatuur: M. J. Oudenampsen, Bijdrage tot de kennis van Melia 
Azedarach, L., geciteerd in Revue des cultures coloniales 1903, 
bl. 75 (niet geconsulteerd). 
In het Museum ; Hout, gom, zaden. 
140/4175. Melia dubia, Cav. (M. bogoriensis, K.& V.M. com- 
posita, Willd.). 
Volksnamen. Mal. : Malasoena (S. W.K.) — Soend.: Mindi gedé. 
Tot 30 M. hooge en 65 cM. dikke boom, wildgroeiend in West- 
Java beneden 200 M. en daar ook tot op veel grooter hoogte (1100 
M.) vaak aangeplant als snelgroeiende schaduwboom en om het 
hout (Backer, Schoolflora en K. & V.—lll, bl. 9 en 18). 
Hout. Volgens deze laatste schrijvers wordt het hout door vele in- 
landers zeer geschikt geacht voor meubelen en voor huisbouw, 
